ม้จะสอบไม่ได้ลำดับที่หนึ่ง แต่ก็สอบได้ลำดับที่สาม ต้องโทษที่ข้าพักผ่อนไม่เพียงพอ ตอนสอบรู้สึกเหนื่อยล้านัก ไม่เช่นนั้นจะต้องเป็นลำดับที่หนึ่งแน่ น่าเสียดายจริงๆ”
หลิวซื่อรีบจับมือของบุตรชาย “เหตุใดถึงพักผ่อนไม่เพียงพอเล่า เพราะหิวตอนกลางคืนใช่หรือไม่ หิวจนนอนไม่หลับเลยสินะ หรือว่าเจ้าร้อน”
“ช่วงนี้ไม่ได้กินข้าวอิ่มสักมื้อ ตกกลางคืนข้าหิวจนกระวนกระวายใจ ทุกครั้งที่หิวจนตื่นขึ้นมาก็จะนอนไม่หลับอีก” ไป๋เสี่ยวเฟิงยิ้มกล่าว
หลิวซื่อขอบตาแดงก่ำทันควัน จับมือไป๋เสี่ยวเฟิงไว้ไม่ยอมปล่อย พูดเสียงสะอึกสะอื้นว่า “ต้องโทษแม่ ต้องโทษแม่ที่ไม่เอาไหน แม้แต่ข้าวก็หาให้เจ้ากินอิ่มไม่ได้”
