ข นางก็มีความสุขด้วย ตั้งแต่ท่านพ่อและท่านแม่พานางมาอยู่ที่นี่ พวกเขาก็ยิ่งมีแต่ความสุขมากขึ้นเรื่อยๆ
…
สกุลไป๋
เจ้ารองกลับมาจากในเมือง มือถือข้าวถุงหนึ่ง
หลิวซื่อและหญิงชรากำลังคุยเล่นอยู่ในลานบ้าน ส่วนจางซื่อและไป๋เจินจูนั่งเด็ดผักป่าอยู่อีกด้านหนึ่ง
ครั้นหลิวซื่อเห็นเจ้ารองเดินเข้ามาในลานบ้าน นางก็รีบลุกขึ้นไปต้อนรับ “น้องรองกลับมาแล้ว เหนื่อยแย่เลยสิท่า ข้าถือเอง”
นางยื่นมือไปรับถุงข้างจากในมือของเจ้ารอง ทว่ากะจากน้ำหนักบนมือแล้ว ก็ต้องขมวดคิ้วทันที “นี่ข้าวหนึ่งโต่วที่ไหนกัน ข้าว่าแม้แต่ครึ่งโต่วก็ไม่ถึง” นางจำได้ว่าแม่สามีนำเงินให้เจ้ารองสองร้อยเหวิน ให้เขาซื้อข้าวหนึ่งโต่วกลับมา ถ้าหากมีเงินเหลือก็ไม่อนุญาตให้ใช้ ต้องนำกลับมาทั้งหมด
เจ้ารองมองตาขวางใส่นาง ก่อนจะกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “พรุ่งนี้เจ้านำเงินสองร้อยเหวินไป ดูสิว่าเจ้าจะซื้อข้าวหนึ่งโต่วกลับมาได้หรือไม่”
หญิงชราผุดลุกขึ้น รับถุงข้าวในมือของหลิวซื่อมา เมื่อชั่งน้ำหนักจากมือดูแล้ว นางถึงกล่าวว่า “นี่อย่างมากก็แค่ครึ่งโต่ว เกิดอะไรขึ้น ข้าบอกให้เจ้าซื้อข้าวหนึ่งโต่วไม่ใช่หรือ แล้วเงินที่เหลือเล่า”
“ราคาข้าวขึ้นอีกแล้ว แต่ไม่ได้ขึ้นมากเท่าก่อนหน้านี้ ตอนนี้เงินหนึ่งเฉียนถึงจะซื้อข้าวได้หนึ่งโต่ว ท่านให้ข้าสองร้อยเหวิน ย่อมซื้อข้าวราคาสองร้อยเหวินได้เท่านั้น”
แต่ก่อนเขาไม่เคยรู้สึกเลย ทว่าตอนนี้เขาชังน้ำหน้าของสตรีสอง
