วกเจ้าอยู่ที่นั่น”
จ้าวซู่เอ๋อรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก นางพยักหน้าพร้อมขอบตาแดงๆ “เจ้าค่ะ ขอบคุณท่านน้าหลานมาก”
“ขอบคุณอะไรกัน เมื่อบ้านใหม่เสร็จแล้ว ครอบครัวของพวกเจ้าก็ย้ายมาอยู่กับพวกข้านะ” จ้าวหลานโบกมือ
“ได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ พวกข้าอยู่ที่บ้านของท่านหัวหน้าหมู่บ้านก็ดีมากแล้ว” จ้าวซู่เอ๋อรีบตอบ เดิมทีนางคิดว่าเมื่อได้ส่วนเงินส่วนแบ่งจากการขายหนังสัตว์มาแล้ว จะให้อาอู่คืนค่าเช่าบ้านก่อนหน้านี้ให้แม่นางไป๋ นางช่วยพวกตนมามากแล้ว ไม่อาจขออะไรไปได้มากกว่านี้อีก
“บ้านของท่านหัวหน้าหมู่บ้านดีก็จริง แต่แม้บ้านของพวกเขาจะดีอย่างไร สุดท้ายแล้วก็ยังเป็นบ้านของผู้อื่น ไหนเลยจะสบายใจเท่าอยู่บ้านของตนเองเล่า ต่อจากนี้ไปพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่มีการแบ่งแยกเจ้าและข้าอีกต่อไป” จ้าวหลานกล่าว
ในที่สุดน้ำตาที่จ้าวซู่เอ๋อพยายามกลั้นไว้ก็ไหลออกมา เหตุในนางถึงโชคดีเช่นนี้ เหตุใดครอบครัวของนางถึงโชคดีเช่นนี้ ถึงได้พบคนดีบนโลกอันโหดร้าย ไม่ใช่ญาติหรือมิตรแท้ๆ แต่กลับยื่นความช่วยเหลือให้พวกนางอย่างไม่เห็นแก่ตัว ทั้งยังช่วยเหลืออย่างไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน
จ้าวหลานเห็นพวกนางเป็นครอบครัวของตนเองจริงๆ ทีแรกอาจจะเป็นเพราะยังไม่มีความเชื่อใจเท่าไรนัก ทว่าตั้งแต่วันที่อาอู่ออกไปกลางดึกเพียงลำพัง เพื่อพาหูเฟิงและไป๋จื่อที่ได้รับบาดเจ็บจากใต้เนินต้นงิ้วกลับมา แม้กระทั่งไปที่ภูเขาลั่วอิงด้วยตัวคนเดียว ช่วยไป๋จื
