่อกลับมาจากปากเสือ นางก็รู้ว่าว่าจ้าวซู่เอ๋อและอาอู่เห็นพวกตนเป็นผู้มีพระคุณ แล้วไหนเลยนางจ้าวหลานจะไม่เห็นเช่นนั้น
“สตรีอย่างพวกเจ้าชอบร้องไห้นัก ซาบซึ้งหรือไม่ก็น้ำตาไหลเสียแล้ว เรื่องน่ายินดีเช่นนี้ควรจะยิ้มสิ!” หูจ่างหลินกล่าวกลั้วหัวเราะอยู่ข้างๆ
“จริงด้วย ควรจะยิ้มถึงจะถูก!” จ้าวหลานหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตาให้จ้าวซู่เอ๋อ ขอบตาของตนเองก็แดงเช่นนั้น นางได้รับความลำบากมาทั้งชีวิต แต่ก่อนนางมีชีวิตเพียงเพื่อจื่อเอ๋อร์ เห็นจื่อเอ๋อร์เป็นญาติเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ ต่อมาพวกนางแม่ลูกมายังสกุลหู หูจ่างหลินดีกับนางมาก ถือว่ามีพระคุณต่อพวกนางสองคน ทั้งชีวิตนี้ชดใช้ให้อย่างไรก็ไม่หมด
นางค่อยๆ เห็นหูจ่างหลินและหูเฟิงเป็นญาติพี่น้อง ตอนนี้มีอาอู่และจ้าวซู่เอ๋ออีก ทั้งยังมีเด็กหญิงตัวเล็กที่น่ารัก ในที่สุดครอบครัวนี้ก็คึกคักขึ้นมาแล้ว
…
ตลาด
เมื่อหูเฟิงกับอาอู่เพิ่งวางแผ่หนังเสือและหนังหมาป่าที่หน้าตลาด ก็มีคนไม่น้อยมุงดูในทันที
“หนังสือผืนนี้ใหญ่มากจริงๆ เสือตัวนี้จะต้องหนักอย่างน้อยสามสี่ร้อยชั่งกระมัง”
“ข้าว่าไม่ใช่ คาดว่าจะต้องหนักถึงห้าร้อยชั่งทีเดียว”
……….
ตอนที่ 334 ร้านผ้าสกุลโม่
หูเฟิงปวดหัวเพราะเสียงเอะอะของฝูงชน จึงกล่าวเสียงเย็น “พวกเจ้าจะซื้อหรือไม่ หากจะซื้อก็เสนอราคามา ไม่ซื้อก็ไปเสีย”
สีหน้าของหูเฟิงเย็นชานัก ยามพูดจาก็เยือกเย็น ท่าทีกดข่มผู้อื่นทีเดียว อาอู่ที่ยืนอยู่ข้
