รรยาของข้า ไม่ให้นางแตะต้องก็ไม่ฟัง ยังบอกอีกว่าลอกหนังสัตว์ไม่ใช่งานง่ายๆ ดูตอนนี้สิ เสียเงินแปดตำลึงเงินไปเปล่าๆ”
ขณะนี้พ่อค้าเข้าไปกล่าวกับเจ้าของร้านอู๋ว่า “เจ้าของร้าน มีคนมาขายหนังสัตว์ขอรับ”
เจ้าของร้านอู๋ช้อนสายตาขึ้นมา เขาเห็นหนังเสือที่อยู่บนไหล่ของหูเฟิงในทันที หนังผืนนี้เงางามนุ่มลื่น สีสันสดสวยอย่างยิ่ง เขาจึงรีบดันบุรุษที่อยู่ข้างกายให้หลีกไป แล้วกวักมือเรียกหูเฟิงกับอาอู่ “มาๆๆ รีบนำมาให้ข้าดูเร็ว”
ทั้งสองคนก้าวเข้าไปวางหนังสัตว์บนไหล่ลง ปูลงบนโต๊ะตัวยาว
เป็นหนังหมาป่าเหมือนกันแท้ๆ ทว่าเมื่ออาอู่แผ่มันออก หนังหมาป่าที่มีรอยขาดหกจุดข้างๆ ก็ดูหมดราคาไปในทันที
ไม่กลัวสินค้าไม่เป็นที่รู้จัก กลัวก็แต่จะถูกเปรียบเทียบสินค้า!
บุรุษผู้นั้นอิจฉาอย่างมาก จึงชี้ไปยังหนังหมาป่าของอาอู่ แล้วถามว่า “หนังหมาป่าของเขาผืนนี้มีค่าเท่าไร”
