ภวังค์ รีบชักมือของตนเองกลับมา “ตกลงอะไรของเจ้า ข้าไม่ได้ตกลงสักหน่อย หูเฟิง ข้าขอถามเจ้าตามตรง เจ้าตอบข้าตามตรงนะ”
หูเฟิงนั่งลงอีกครั้ง นั่งข้างๆ นาง บัดนี้ระหว่างพวกเขาทั้งสองคนห่างกันเพียงหนึ่งกำปั้นเท่านั้น
นางยังคงหน้าแดงไม่หาย แต่ความสงสัยในแววตากลับจางหายไป มองใบหน้าของเขาอย่างตั้งใจ แล้วกล่าวเน้นทีละคำว่า “ข้ารู้ว่าความทรงจำของเจ้ากลับมาแล้ว และข้าก็รู้ว่าฐานะของเจ้าต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ข้ายิ่งแน่ใจว่าไม่ช้าก็เร็วเจ้าจะจากที่นี่ไป กลับสู่บ้านของตนเอง แต่ข้า…ข้าเป็นเพียงเด็กสาวชาวบ้านในหมู่บ้านหวงถัว ข้าไม่คิดว่าระหว่างพวกเราจะมีความเป็นไปได้อะไร ข้าว่าเจ้าก็รู้อยู่แก่ใจเช่นกัน แต่เพราะเหตุใดกัน หูเฟิง เพราะอะไร เจ้าไม่ใช่คนที่หุนหันพลันแล่น เหตุใดถึงขอให้ข้าทำเช่นนี้ เจ้ารู้อยู่แก่ใจดีแท้ๆ ว่าเป็นไปไม่ได้”
หูเฟิงไม่ได้มองนาง ดวงตามองผ่านประตูไม้ที่ไม่ได้ปิด มองพื้นที่สว่างจ้าเพราะแสงแดดนอกเรือนสาดส่อง
“โลกนี้ไม่มีอะไรที่เป็นไปได้ ข้ารู้ดีว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่ ยิ่งแน่ใจว่าตนเองต้องการอะไร เจ้าพูดถูกต้อง ข้าไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่น ดังนั้น ข้าจริงจัง”
สามปีก่อน เขาไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้ ชีวิตเช่นวันนี้ นับว่าเป็นไปไม่สำหรับเขา
เมื่อความเป็นไปไม่ได้กลับกลายมาเป็นความจริง เขาก็เข้าใจว่าทุกเรื่องบนโลกนี้ไม่มีกฎเกณฑ์ตายตัว ไม่มีใครคาดเดาได้ว่าพรุ่งนี้จะมีอะไรเกิดขึ้น ยิ่งไม่มีค
