ตอนที่ 325 ผู้ใดเก็บเงิน ผู้นั้นเป็นคนรักษา
สาวใช้ขมวดคิ้วในทันที มีที่ไหนยังไม่ทันได้ดูอาการก็เก็บค่ารักษาก่อนแล้ว
กู้ผิงฮุ่ยมีเงินอยู่แล้ว นางเพียงสนใจแต่อาการป่วยของบุตรชาย เรื่องเงินจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่ เทียบกับบุตรชายของตนแล้ว เรื่องเงินเล็กน้อยกว่าเศษดินเสียอีก
นางพยักหน้าให้สาวใช้ “ให้นางไป”
สาวใช้หยิบถุงเงินอันหนักอึ้งออกมาถุงหนึ่ง ข้างในใส่เงินไว้สองก้อน หนึ่งก้อนสิบตำลึง รวมทั้งหมดยี่สิบตำลึง ก่อนจะยื่นถุงเงินไปตรงหน้าของหญิงชรา
“ตอนนี้นำพวกข้าไปพบแม่นางไป๋ได้แล้วใช่หรือไม่” สาวใช้ถาม
หญิงชรารับถุงเงิน ยิ้มยิงฟันด้วยความเบิกบาน “แน่นอน ตอนนี้ไปได้แล้ว”
เหล่าฝูงชนที่มุงดูได้แต่ยิ้มเยาะ พลางกล่าวในใจว่าหญิงชราผู้นี้อยากได้เงินจนเป็นบ้าไปแล้ว ตอนนี้ไป๋จื่อมีความสัมพันธ์ใดกับนางกัน รับเงินแทนไป๋จื่ออย่างเห็นแก่ตัวเช่นนี้ ด้วยนิสัยของไป๋จื่อแล้ว หญิงชราต้องพบกับความซวยเป็นแน่
แต่อย่างไรเสียก็เป็นเรื่องของสกุลไป๋ พวกเขาพูดมากไม่ได้ ครั้นเห็นหญิงชรานำอีกฝ่ายไปยังสกุลหู ทุกคนจึงพากันแยกย้ายไป
หญิงชรามาถึงด้านหน้ารั้วบ้านของสกุลหู เห็นหูจ่างหลินกับหูเฟิงกำลังสนทนากันอยู่ด้านใน ด้านหลังของพวกเขาตากหนังเสือผืนใหญ่ผืนหนึ่ง และหนังหมาป่าเอาไว้สามผืน นางมองแล้วรู้สึกอิจฉายิ่งนัก หนังสัตว์พวกนี้ อย่างน้อยๆ น่าจะขายได้หลายสิบถึงร้อยตำลึงเงินกระมัง หนังเสือเป็นของหายาก เหล่านายท่านผู้ร่ำรว
