หาหลานสาวของข้า แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย หลีกไป!”
ภายในเรือนเหมือนกับครั้งก่อนที่นางมา เรียบร้อยเป็นระเบียบ เล็กทว่างดงาม บนเตียงไม้เพียงหลังเดียวมีคนนอนอยู่ จ้าวหลานนั่งเย็บผ้าอยู่ข้างเตียง ตรงมุมเรือนมีเด็กหญิงกำลังเล่นกับตนเองอยู่เพียงลำพัง
สายตาของหญิงชรากวาดมองไป๋จื่อที่นอนอยู่บนเตียง นางขมวดคิ้วทันที “นี่มันกี่ยามแล้ว เหตุใดยังนอนอยู่อีก รีบลุกขึ้นมาเร็ว มีแขกมาหา”
จ้าวหลานหยุดงานเย็บปักในมือ ก่อนจะช้อนสายตาเย็นชาขึ้นมองหญิงชรา “ไม่เห็นหรือว่าจื่อเอ๋อร์ไม่สบาย เอะอะอะไรกัน”
ขณะนี้กู้ผิงฮุ่ยนำสาวใช้สองคนเข้ามาแล้ว พื้นที่ในเรือนที่เดิมทีเล็กแคบพลันแน่นขนัด กู้ผิงฮุ่ยขมวดคิ้วเป็นปม เรือนไม้หลังนี้เล็กกว่ากระท่อมที่บ้านของนางเสียอีก เหตุใดถึงมีคนอยู่เยอะถึงเพียงนี้
นางมองจ้าวหลาน พิจารณาอีกฝ่ายเสียรอบหนึ่ง ถามว่า “เจ้าคือไป๋จื่อ?”
จ้าวหลานพิจารณากู้ผิงฮุ่ยเช่นกัน กล่าวเสียงเย็น “ไป๋จื่อเป็นบุตรสาวของข้า พวกท่านเป็นใคร ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรือ”
หญิงชรารีบตอบ “คืออย่างนี้ ในบ้านของฮูหยินท่านนี้มีคนป่วยอยู่คนหนึ่ง อยากขอให้ไป๋จื่อไปตรวจดูสักหน่อย เจ้ารีบปลุกไป๋จื่อให้ตื่นสิ เก็บของเสร็จแล้วก็ตามพวกนางไป”
แววตาเฉยชาของจ้าวหลานกวาดผ่านหญิงชราอย่างรวดเร็ว นางยิ้มอย่างไม่จริงใจ “จื่อเอ๋อร์ของข้าต้องทำตามการจัดการของเจ้าตั้งแต่เมื่อใด”
สาวใช้ข้างกายของกู้ผิงฮุ่ยรีบกล่าว “ไม่ไปไม่ได้
