ผิงฮุ้ยเห็นกู้เฟิงคังมีท่าทีเช่นนี้ นางก็ถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ “เฟิงคัง เจ้านึกอะไรขึ้นได้แล้วใช่หรือไม่ แท้จริงแล้วเป็นใครที่ทำร้ายเจ้ากับจงหยวน พวกเราปล่อยเขาไปง่ายๆ ไม่ได้เด็ดขาด จะต้องจับคนผู้นี้ให้ได้ ให้เขาชดใช้ความเสียหายให้กับพวกเจ้า แล้วค่อยถลกหนังของเขา หยิกเนื้อของเขา ดูสิว่าเขา…”
“เงียบ!” กู้เฟิงคังตะคอก เพราะรู้สึกเครียดเกร็งถึงขีดสุด ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลง ทำเอากู้ผังฮุ่ยตกใจกลัวจนถอยหลัง เกือบจะสะดุดล้มลงกับพื้นอยู่แล้ว
แต่ไหนแต่ไรน้องชายคนนี้ล้วนดีกับนาง ไม่เคยปริปากบ่นเรื่องจงหยวนด้วยเช่นกัน ปกติแล้วไม่ว่าจงหยวนจะทำผิดอะไร เขาก็จะปกป้องจงหยวนอยู่เสสมอ ไม่เคยตะคอกเสียงดังใส่นางเช่นนี้มาก่อนสักครั้ง
เขาเป็นอะไรไป
กู้เฟิงคังกล่าวด้วยความชิงชังเป็นอย่างยิ่ง “ท่านอย่าได้พูดถึงเฉียนจงหยวนต่อหน้าข้า ตลอดเวลาที่ข้าเป็นนายอำเภอ เขาสร้างเรื่องลำบากให้ข้ามาแล้วกี่ครั้ง แล้วข้าจัดการให้เขาจนเรียบร้อยไปแล้วกี่ครั้ง แต่นับวันเขายิ่งใจกล้า กล้าแม้กระทั่งจ้างนักฆ่า ทั้งยังไปหาเรื่องกับคนที่ไม่ควรจะหาเรื่องด้วย หากเขาจะถูกตีจนตายก็สมควรแล้ว”
สีหน้าของกู้ผิงฮุ่ยเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก “เฟิงคัง เจ้าหมายความว่าอย่างไรกันแน่ ข้า ข้าไม่เข้าใจเลย!”
“ท่านไม่เข้าใจก็กลับไปบอกเฉียนจงหยวน ให้เขาสำรวมกิริยาหน่อย อย่าได้หาเรื่องมาให้ข้าอีก โดยเฉพาะอย่าได้หาเรื่องคนที่เขาไม่ควรจะหาเรื่องพวกนั้น
