ี้อีกแล้วเสียอีก
หูเฟิงรับยาที่ไป๋จื่อส่งกลับมาให้ เขาเลียนแบบท่าทางของนาง กดขวดยาขนาดเล็กลงไปในตำแหน่งเดิมของมัน แท้จริงแล้วของพวกนี้มาจากที่ใดกันแน่ ใครเป็นคนทำ ของเหลวสีเหลืองนั่นดมแล้วทั้งหอม ทั้งหวาน มันเป็นยาจริงหรือ
ไป๋จื่อรู้สึกเหนื่อยมาก ไม่มีกะใจจะสนทนากับเขาอีก นางหลับตากล่าวว่า “วางมันไว้ที่เดิม ข้าจะนอนแล้ว เจ้ากลับไปเถอะ”
ชายหนุ่มนำยากลับไปวางไว้ที่ตำแหน่งเดิม เมื่อกดปุ่มสีแดงอีกครั้งก็เป็นที่เขาคาดไว้ ลิ้นชักที่ยื่นออกมาก่อนหน้านี้หดกลับเข้าไปแล้ว
แม้จะมีความสงสัยอัดแน่นอยู่ในอก ทว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาถาม รอให้นางหายก่อนค่อยถามทุกอย่างก็ยังไม่สาย
เขาวางกล่องกลับไปที่ใต้เตียง เมื่อลุกขึ้นยืนก็ห่มผ้าให้นางอย่างดี ก่อนจะหมุนกายเดินออกไป
จ้าวหลานเห็นเขาออกมา จึงรีบถาม “จื่อเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง”
“เพิ่งดื่มยาไป ตอนนี้หลับไปแล้ว” หูเฟิงกล่าว
จ้าวหลานรู้ว่าในกล่องนั้นของนางมียาแปลกๆ อยู่ด้วย แม้ยาเหล่านั้นจะแปลก แต่ประสิทธิภาพของมันดีมาก
หูเฟิงพาอาอู่ไปอีกด้านหนึ่ง แล้วถามอีกฝ่ายเสียงเบา “แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
อาอู่ก้มหน้าลง “แม่นางไป๋ไม่ให้ขาพูด”
หูเฟิงแค่นหัวเราะ “ป่านนี้แล้ว ยังไม่บอกความจริงกับข้าอีก อยากให้ข้าไปถามความจริงกับคนแซ่กู้ที่ที่ว่าการอำเภอตอนนี้ใช่หรือไม่”
อาอู่รีบจับแขนเขาไว้ “ไม่ได้นะ อาเฟิง แม่นางไป๋ไม่ให้ข้าพูด ก็เพราะกลัวว่าเจ้าจะไปหาคนแซ่กู้นั่น
