เจ้าไปไม่ได้เด็ดขาด”
หูเฟิงหัวเราะ “ไม่อยากให้ข้าไป เช่นนั้นก็พูดความจริงมา”
อาอู่ถอนใจเสียงหนึ่ง “ตกลง ข้าจะพูด…เมื่อวานเย็นแม่นางไป๋ตกลงกับข้าไว้ ว่าเช้าวันนี้จะไปร้องเรียนยังที่ว่าการอำเภอ แม่นางไป๋บอกว่าคนแซ่เฉียนรู้ว่าพวกเราอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านหวงถัว ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องรู้เรื่องที่พวกเจ้าสองคนยังไม่ตาย คราวนี้เจ้าได้รับบาดเจ็บหนักยังไม่หาย นางกลัวว่าคนแซ่เฉียนจะมาหาถึงที่ เช่นนั้นแล้วพวกเราล้วนต้องประสบเคราะห์ ถึงได้อยากไปร้องเรียน ณ ที่ว่าการอำเภอ นางบอกว่าใต้เท้ากู้เป็นญาติกับคนแซ่เฉียน อยากจะฟ้องร้องคนแซ่เฉียนย่อมเป็นไปไม่ได้ แต่อย่างไรก็ต้องมีคนร้องเรียน ใต้เท้ากู้จะได้บอกให้คนแซ่เฉียนสำรวมกิริยาบ้าง ไม่เช่นนั้นเขาอาจจะมาทำร้ายพวกเราได้อีก”
“แต่ใครจะรู้ว่าใต้เท้ากู้จะหน้าไม่อายได้ถึงขั้นนั้น เขาไม่มองแม้แต่ใบคำร้องของแม่นางไป๋ด้วยซ้ำ ก็ให้นางรับโทษ ให้คนโบยนาง”
……….
ตอนที่ 320 กู้เฟิงคัง
หมัดของหูเฟิงกำเข้าหากันแน่น ได้ยินเพียงเสียงข้อต่อนิ้วดังกรอบแกรบ สีหน้าเคร่งขรึมเป็นอย่างยิ่ง
ที่แท้นางโดนโบย มิน่าเล่าถึงได้นอนหลับไปเช่นนี้
“นางโดนโบยไปกี่ไม้” เขากัดฟันถาม
อาอู่รีบตอบ “สามไม้ โชคดีที่เถ้าแก่เฉินร้านสือเค่อมาถึงทันเวลา ช่วยแม่นางไป๋ไว้ได้ ไม่เช่นนั้นหากถูกโบยยี่สิบไม้จริง ไหนเลยจะมีชีวิตรอดจนถึงตอนนี้”
“โดนโบยเพียงสามไม้? ไฉนมีสภาพเช่นนี้ได้” ไป๋จื่อไม่ใช่เด็กสาวอ่อนแอ
