ตอนที่ 317 เกิดเรื่องแล้ว
หูจ่างหลินรีบวางงานในมือลง ก่อนจะลุกขึ้นพาหูเฟิงกลับไปในเรือน “กลับมาแล้วๆ เจ้าช่างร้อนใจเสียจริง”
หูเฟิงจับแขนของหูจ่างหลิน พลางถามอย่างรีบร้อน “นางอยู่ที่ไหน”
“นางไม่เป็นอะไร ตอนนี้พักอยู่ที่เรือน นางบอกว่าตื่นเช้า ก็เลยรู้สึกง่วงอยู่บ้าง หลังจากกินข้าวกลางวันเสร็จก็ไปนอน” หูจ่างหลินยิ้มกล่าว ขณะเดียวกับก็ตบหลังมือของหูเฟิงเบาๆ
ชายหนุ่มถอนใจด้วยความโล่งอก ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว
“ไม่ใช่ว่านางเข้าเมืองไปฟ้องร้องหรือ”
หูจ่างหลินส่ายหน้า “นางบอกว่าไม่ได้เข้าเมือง เพียงแค่ไปที่ดินกับอาอู่เท่านั้น วันนี้ไม่ใช่วันที่ร้านสือเค่อจะมารับแตงดินหรอกหรือ เมื่อวานจื่อยาโถวเรียกคนในหมู่บ้านไปช่วยนางเก็บแตงดินในที่ดินตั้งหลายคน ทว่านางไม่วางใจ จึงไปดูที่ดินกับอาอู่สักหน่อย เมื่อจัดการธุระเสร็จก็กลับมา”
ไปแค่ที่ดินจริงหรือ เขามองใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ในใจรู้สึกแน่ใจทีเดียว แต่ไหนแต่ไรท่านพ่อไม่เคยหลอกเขา และพูดโกหกไม่เป็นเช่นกัน
“เช่นนั้นก็ดี กลับมาแล้วก็ดี”
“เจ้ารีบไปล้างหน้าล้างตา อีกเดี๋ยวควรจะกินข้าวแล้ว” หูจ่างหลินกล่าว
ควรจะกินข้าวแล้ว? เขาเงยหน้าขึ้น พรอาทิตย์สีแดงฉานคล้อยลงทางทิศตะวันตก ผ่านไปไม่นานนักฟ้าก็มืดเสียแล้ว ถึงเวลากินข้าวเย็นแล้วจริงๆ
เขาตอบรับเสียงหนึ่ง ก่อนจะหมุนกายกลับเข้าห้อง จัดแจงสวมรองเท้าทรงสูงอย่างเชื่องช้า จากนั้นก็สวมเสื้อตัวนอก แล้วตักน้ำที่ด้าน
