มโหจนอยากจะหยิกใบหูของ ‘ข้าราชการผู้โปร่งใส’ ผู้นี้เสียจริงๆ เห็นนางไป๋จื่อเป็นคนโง่หรือ
นางช้อนสายตามองไปทางเถ้าแก่เฉิน อีกฝ่ายพยักหน้าให้นาง ก่อนจะยกมือขึ้นแล้วกดลงเบาๆ บ่งบอกให้นางอย่าได้วู่วาม
แม้ไป๋จื่อจะไม่พอใจเป็นอย่างมาก ทว่าสามไม้นี้ก็นับว่าเตือนสตินางได้โดยสิ้นเชิงแล้ว จะเป็นคนดีอย่างไรก็ต้องมองตามความเป็นจริงเสียบ้าง และตรงหน้านี้ก็คือความจริง ความยุติธรรมและความถูกต้องที่นางจินตนาการถึง ไม่มีทางมีอยู่จริงในสถานที่เช่นนี้
นางข่มโทสะในใจลง ฝืนยิ้มออกมาจางๆ กล่าวกับใต้เท้ากู้ว่า “ใต้เท้า ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ พวกเขาไม่ได้ตั้งใจ เพียงแค่สามไม้เท่านั้น ข้าทนไหว” นางยังคงฝืนยิ้ม ทว่าทุกครั้งที่ขยับร่างกาย บริเวณบั้นท้ายจะเจ็บเหมือนถูกเข็มเป็นพันเป็นหมื่นทิ่ม
แค่สามไม้ก็มีสภาพเช่นนี้แล้ว หากถูกโบยยี่สิบไม้ นางจะยังมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกหรือ
ใต้เท้ากู้ตะคอกใส่เจ้าพนักงานในศาล “ยังตะลึงอะไรอยู่อีก ไม่รีบขนเก้าอี้มารึ”
ไป๋จื่อโบกมือ “ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ ใต้เท้ากู้ ข้ารู้สึกไม่สบายเล็กน้อย ต้องการกลับก่อน ขอลาเจ้าค่ะ”
อาอู่ได้ยินดังนั้นก็รีบเข้ามาพยุงไป๋จื่อ พานางจากออกจากเงื้อมมือของใต้เท้ากู้ มาสู่ข้างกายของตนเอง “ไปเถอะ พวกเรากลับบ้านกัน” เขารู้สึกทรมานใจอย่างยิ่ง หากไม่ใช่เพราะเขา แม่นางไป๋จะได้รับความลำบากเช่นในวันนี้ได้อย่างไร
ไป๋จื่อพยักหน้า จากไปพร้อมกับอาอู่ เถ้าแก่เฉินเองก็
