ตามหลังนางไปเช่นกัน ทั้งหมดออกจากที่ว่าการอำเภออย่างพร้อมเพรียง
ครั้นออกจากประตูของที่ว่าการอำเภอแล้ว เถ้าแก่เฉินก็ตามไป๋จื่อขึ้นรถม้าไปด้วย ครั้นเห็นไป๋จื่อเจ็บจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก เขาก็รู้สึกเสียใจมากเช่นกัน “ข้าขอโทษจริงๆ หากข้ามาเร็วกว่านี้สักสองก้าว เจ้าอาจจะไม่ต้องรับโทษเช่นนี้”
เด็กสาวส่ายหน้า พลางยิ้มขมขื่น “จะโทษท่านได้อย่างไรกัน จะโทษก็ต้องโทษที่ข้าคิดอ่านตื้นเขิน ข้าไม่ควรมาที่นี่ตั้งแต่แรก แต่ก็ดีเหมือนกัน สามไม้นี้ทำให้ข้าเข้าใจกฎที่มีอยู่บนโลกใบนี้อย่างถ่องแท้ ข้าไม่มีทางพลาดเช่นนี้ซ้ำสองเจ้าค่ะ”
เถ้าแก่เฉินประหลาดใจมาก คนทั่วไปถูกโบย ไม่ใช่ว่าจะมีแต่ความเคียดแค้น อยากจะแก้แค้นให้ตนเองเสียเต็มประดาหรอกหรือ เหตุใดนางไม่เหมือนใครเช่นนี้
ไป๋จื่อกล่าวกับเถ้าแก่เฉินว่า “เถ้าแก่เฉิน วันนี้ลำบากท่านมากทีเดียว หากท่านมาถึงไม่ทันกาล เกรงว่าชีวิตของคงจะต้องจบสิ้นแล้ว”
……….
ตอนที่ 316 ไป๋จื่อกลับมาแล้วหรือ
เถ้าแก่เฉินถอนใจ “ความจริงแล้วเจ้าไม่จำเป็นต้องทนรับความลำบากอยู่ที่นี่ หากเจ้าเปลี่ยนใจอยากไปเมืองหลวงก็บอกข้าได้ทุกเมื่อ ข้าจัดการให้เจ้าได้”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ ข้ายังไม่อยากไป หากในอนาคตข้าอยากไป จะต้องรบกวนท่านแน่เจ้าค่ะ”
…
ยามเหม่าสองเค่อ หูเฟิงตื่นตรงเวลา หลังจากนอนหงายอยู่นิ่งๆ สักครู่หนึ่ง เขาก็ลงจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะสวมเสื้อและล้างหน้าล้างตาเช
