บัดนี้ความทรงจำเมื่อสามปีก่อนที่ถูกผนึกไว้เริ่มปรากฏออกมาทีละเล็ก ทีละน้อย ทุกครั้งที่ชิ้นส่วนความทรงจำปรากฏออกมาส่วนหนึ่ง เขารู้สึกเหมือนกับมีใครใช้ขวานจามลงมาอย่างไรอย่างนั้น มันทำให้เขาเจ็บปวดจนไม่รู้ว่าควรจะหายใจอย่างไร
ในที่สุดเขาก็ต้านไม่ไหว สลบไปอีกครั้ง
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง บนใบหน้าของเขาไม่มีความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่สักกระผีก เบื้องหน้าไม่ได้มืนมนเหมือนก่อนหน้านี้อีก เขามองเหม่อไปที่มุ้งเก่าขาด ก่อนจะลุกขึ้นโดยพลัน ครั้นลงจากเตียงแล้วก็ลืมแม้กระทั่งสวมรองเท้า เพียงถลันไปเรียกหูจ่างหลิน “ท่านพ่อ ไป๋จื่อกลับมาแล้วหรือ”
