ตอนที่ 313 กำลังสนับสนุน
อาอู่เร่งไปที่ร้านที่สือเค่อ โดยไม่รอให้เสี่ยวติงรับคำ
เสี่ยวติงก็อยากช่วยด้วยใจจริง ถึงอย่างไรนางก็เป็นสหายของใต้เท้าเมิ่ง ทั้งเขายังมีวาสนาได้พบหน้านางอยู่หลายครั้ง แม่นางไป๋เป็นคนอ่อนโยน เขาอยากช่วยนาง ทว่าเขาเป็นเพียงข้าราชการตัวเล็กๆ ที่ไม่มีค่า แม้แต่ภายในศาลาว่าการก็เข้าไปไม่ได้ แล้วจะช่วยได้อย่างไรกัน
หลังจากไป๋จื่อเข้าไปในศาลาว่าการแล้ว นับว่านางเพิ่งได้เห็นศาลในสมัยโบราณที่แท้จริงเป็นครั้งแรก
อย่าว่าแต่ศาลในยุคโบราณเลย ศาลของยุคปัจจุบันนางก็ไม่เคยเข้าไปเช่นกัน เพียงเคยเห็นจากในข่าวเท่านั้น
นางเป็นคนในยุคปัจจุบัน แนวคิดของคนยุคปัจจุบันก็คือ หากมีเหตุผลและหลักฐาน ในสถานการณ์ที่มีหลักฐานกระทำความผิดอย่างแน่นอนแล้ว ผู้พิพากษาย่อมต้องลงโทษผู้กระทำความผิด
ถึงแม้ยุคโบราณและยุคปัจจุบันจะมีความแตกต่าง แต่อย่างน้อยผู้รับเคราะห์อย่างนางไม่มีทางต้องรับโทษกระมัง!
ทว่าหลังจากนางเห็นใบหน้าของใต้เท้ากู้แล้ว นางก็รู้ว่าตนเองคิดผิด…
นางคิดไตร่ตรองตื้นเขินจนเกินไป มองโลกในแง่ดีจนเกินไป
“เจ้าคือไป๋จื่อ ผู้ที่รักษาข้อมือกับใบหน้าของคุณชายเมิ่งจนหายรึ” สายตาของใต้เท้ากู้มองคนด้านล่างศาลอย่างเรียบเฉย ไม่ถามเกี่ยวกับการร้องเรียนสักคำ
ไป๋จื่อกล่าว “เป็นข้าเองเจ้าค่ะ”
“ได้ยินว่าเจ้าใกล้ชิดกับเมิ่งหนานมาก?” ใต้เท้ากู้ถาม
เด็กสาวขมวดคิ้ว เขามีเจตนาใดถึงถามเช่นนี้
นางพิจารณาถ
