“ใต้เท้า ข้า…”
ใต้เท้ากู้ยกมือ “ไม่ต้องพูดแล้ว เด็กๆ ลากนางไป ลงโทษยี่สิบไม้”
อะไรนะ เขายังไม่ได้มองคำฟ้องของนางเลย ก็ตัดสินว่านางมีความผิดแล้ว ทั้งยังสั่งโบยนางอีก?
ทันใดนั้นมีเจ้าพนักงานก้าวเข้ามาลากนางไป นางคิดขัดขืน ทว่านางย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชายอกสามศอกเหล่านี้ แม้แขนและขาเล็กๆ จะคล่องแคล่วทีเดียว แต่พละกำลังของนางก็ยังคงมีจำกัดอยู่ดี
เด็กสาวถูกกดลงบนม้านั่งลงโทษ ไม้กว้างๆ อยู่ตรงหน้านางแล้ว นางได้ยินเสียงใต้เท้ากู้ตะโกนเสียงหนึ่ง ไม้นั้นก็ถูกเงื้อขึ้น ก่อนจะกระทบลงบนบั้นท้ายของนางดัง ‘ปัก’ เจ็บกว่าที่นางคาดไว้เสียอีก
เพิ่งโบยเสร็จหนึ่งไม้ อีกไม้หนึ่งก็ตามมา โบยสามไม้เสียง ‘ปักๆๆ’ ติดต่อกัน เจ็บจนนางต้องร้องเรียกมารดาออกมา ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป นางคงจะต้องตายแล้วจริงๆ
ไป๋จื่อเสียใจที่ตนไม่ฟังคำเตือนของเสี่ยวติงเมื่อครู่นี้ นางก็คิดถึงความดำมืดของชนชั้นข้าราชการไว้อยู่บ้าง แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าความดำมืดนั้นจะหนักหนาจะถึงขั้นนี้ มี ‘ข้าราชการผู้โปร่งใส’ เช่นนี้อยู่ ชาวบ้านร้านตลาดพบเจอคนชั่วช้าข่มเหงรังแก จะยังมีหนทางรอดได้อีกหรือ
ขณะที่ไม้ที่สี่กำลังจะกระทบบั้นท้ายของนาง เสียงสวรรค์สายหนึ่งก็เหมือนดังลงมาจากฟากฟ้า “หยุด!”
นางเจ็บจนเหงื่อแตกเต็มหน้า ครั้นหันหน้าไปมองผู้กล้าขอให้หยุด กลับพบว่าเป็นเถ้าแก่เฉิน และอาอู่ที่ตามอยู่ด้านหลังของเถ้าแก่เฉิน
เมื่อใต้เท้ากู้เห็นเถ้าแก่เฉิ
