น เขาก็ขมวดคิ้วทันที กล่าวในใจว่าแย่แล้ว
เขาปั้นยิ้มปลอมๆ ออกมา ก่อนจะประสานมือคารวะเถ้าแก่เฉินด้วยความเกรงใจ “ได้ยินว่าหลายวันนี้ร้านสือเค่อออกรายการอาหารใหม่ ได้รับคำวิจารณ์ที่ดีเป็นจำนวนมาก ในร้านไม่มีที่ว่างให้นั่ง ข้าเองก็กำลังคิดจะไปชิมอยู่พอดีเลย”
เถ้าแก่เฉินก้าวไปข้างหน้าพร้อมเสียงหัวเราะ แล้วพูดกับใต้เท้ากู้ว่า “ใต้เท้าพูดเกินไปแล้ว หากท่านอยากกิน ข้าจะส่งคนมาทำอาการให้ที่นี่ทันที ไหนเลยจะต้องลำบากท่านไปด้วยตนเอง”
ใต้เท้ากู้เองก็หัวเราะเบิกบาน มองเถ้าแก่เฉินที่เดินมาหาเขาทีละก้าว “ไม่ทราบว่าที่จู่ๆ เถ้าแก่เฉินมาที่นี่ มีธุระอะไรหรือ” สายตาของเขาชำเลืองมองไป๋จื่อที่เกือบจะสลบไปเพราะความเจ็บปวด ดูท่าเถ้าแก่เฉินจะมาเพราะเด็กสาวผู้นี้
“ใต้เท้ากู้ คนตรงไปตรงมาอย่างพวกเราย่อมไม่พูดอ้อมค้อม ข้ามาเพราะเด็กสาวไป๋จื่อผู้นี้ หากนางผิดใจกับใต้เท้ากู้ด้วยเรื่องใด ข้าขอโทษท่านแทนนางด้วย และหวังว่าใต้เท้าจะเมตตา ปล่อยนางไปสักครั้ง”
สีหน้าของใต้เท้ากู้หม่นลงสามส่วน “แค่เด็กสาวชาวบ้านคนหนึ่ง เถ้าแก่เฉินกลับลำบากมาขอความเมตตาแทนนางถึงที่ ไม่ทราบว่าเด็กสาวผู้นี้มีที่มาอย่างไรกันแน่”
เถ้าแก่เฉินพูดเสียงเบา “ใต้เท้ากู้ ความสัมพันธ์ของนางกับเมิ่งหนาน ท่านไม่รู้เลยหรือ”
ใต้เท้ากู้แค่นหัวเราะ “รู้แล้วอย่างไร บัดนี้เมิ่งหนานไปแล้ว ไม่มีทางได้กลับมาแน่นอน ความสัมพันธ์ของพวกเขาย่อมกลายเป็นสิ่งไร้ค่า
