ตอนที่ 309 ร้องเรียน
หรือไม่เขาก็จำเรื่องในอดีตได้แล้ว แต่หลอกว่าจะไม่ได้ คิดอยากให้นางทำคำสัญญาที่เมื่อวานเขาหลอกนางให้เป็นจริง
นางสะบัดศีรษะ ไม่มีทาง นางเป็นเพียงเด็กสาวยากจนในหมู่บ้านบนภูเขาคนหนึ่ง ส่วนเขาเป็นคนที่มีฐานะสูงศักดิ์อย่างแน่นอนคนหนึ่ง เมื่อเขาฟื้นความทรงจำได้แล้ว เขาย่อมไปจากที่นี่ ส่วนนางกลับต้องการเพียงอยู่ที่นี่ ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขต่อไป
ดังนั้น พวกเขาถูกลิขิตไว้ว่าต้องแยกทางกัน
ครั้นคิดถึงคำว่าแยกทาง นางพลันรู้สึกทุกข์ใจจนยากจะรับไหว
หูเฟิงถาม “เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่จู่โจมพวกเราในวันนั้นเป็นใคร”
ไป๋จื่อตื่นจากภวังค์ มองหูเฟิงที่มีสีหน้าสงบนิ่งเช่นเคย “หากข้าเดาไม่ผิดล่ะก็ น่าจะเป็นเถ้าแก่เฉียน วันนั้นพวกเราผิดใจกับเขาตอนช่วยอาอู่ เขาย่อมรู้สึกเกลียดแค้นอยู่ในใจ แต่เพราะเป็นกังวลเรื่องเมิ่งหนาน จึงไม่กล้าลงมือ วันก่อนเมิ่งหนานเพิ่งย่างเท้าออกจากเมืองชิงหยวน เขาก็ซุ่มโจมตีพวกเราระหว่างทางอย่างอดไม่อยู่”
ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าคนพวกนั้นเป็นคนที่เถ้าแก่เฉียนส่งมา”
“ข้าเห็นใบหน้าของคนหนึ่งในนั้น เป็นลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างกายของเถ้าแก่เฉียนไม่ผิดแน่ ข้าไม่มีทางจำพลาด” ไป๋จื่อกล่าว
อาอู่ที่ยกถ้วยยาเข้ามา ได้ยินบทสนทนาของคนทั้งสองพอดี จึงรีบเดินเข้ามาถึงข้างๆ พวกเขา ครั้นวางถ้วยยาในมือลงแล้ว เขาก็ถามพร้อมสีหน้าซีดเผือด “วันนั้น…คนที่ต้องการฆ่า
