ซื่อกล่าวต่อ “ใช่เจ้าค่ะ ข้าว่านางต้องจงใจแน่ๆ”
เจ้ารองที่นั่งอยู่ในลานบ้านกล่าวบ้าง “คืนนั้นหัวหน้าหมู่บ้านมาหาพวกเรา บอกว่าจื่อยาโถวกับหูเฟิงหายตัวไป ให้ข้าตามพวกเขาไปตามหาด้วยกัน เดิมทีข้าจะไปอยู่แล้ว แต่พวกท่านสองคนไม่ยอมให้ข้าไป การแบ่งเนื้อครั้งนี้ ย่อมไม่มีส่วนของพวกเราอย่างแน่นอน ยังจะพูดอะไรได้อีก”
ตอนนี้เจ้ารองนับว่าหูตาสว่างแล้ว หากใช้ชีวิตอยู่กับสองแม่สามีและลูกสะใภ้นี้ต่อไป เขาไม่มีทางได้มีความสุขไปตลอดชีวิต
ที่น่าโมโหก็คือ เงินในบ้านเหลืออยู่ไม่เท่าไรเพราะรักษาขาให้เจ้าใหญ่ หากแยกบ้านไปจริงๆ ด้วยนิสัยของหญิงชราแล้ว น่ากลัวว่าจะไม่แบ่งให้เขาแม้สักทองแดงเดียว
อย่าว่าแต่แบ่งเงินเลย แม้จะแบ่งที่ก็ไม่มีทางแบ่งอย่างยุติธรรม
