า คืนนั้นมีบุรุษในหมู่บ้านออกไปตามหาพวกเขาไม่น้อย วุ่นวายกันอยู่ค่อนคืน แล้วเหตุใดถึงไม่ได้รับผลโยชน์ใดเลยแม้แต่ครึ่ง
ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์ ขณะที่แต่ละคนล้วนมีความไม่พอใจ หูจ่างหลินและอาอู่ก็นำเนื้อออกมา เนื้อหมาป่า เนื้อเสือล้วนมีพร้อม อร่อยหรือไม่ไม่รู้ ถึงอย่างไรก็เป็นน้ำใจ พวกเขานำเนื้อไปมอบให้ครอบครัวที่ร่วมตามหาไป๋จื่อและหูเฟิงในคืนก่อน คราวนี้ถึงจะนับว่าปิดปากพวกเขาได้
พืชไร่ในที่ดินยังไม่ได้เก็บเกี่ยว เสบียงอาหารของแต่ละครอบครัวต่างตึงมือ มีข้าวกินถึงแม้จะไม่เลว ทว่าการกินเนื้อถือเป็นความคิดที่ฟุ่มเฟือย วันนี้กลับได้ส่วนแบ่งเนื้อเช่นนี้ พวกเขายังจะสนอีกหรือว่าเป็นเนื้ออะไร แค่เป็นเนื้อก็เพียงพอแล้ว
ในวันนี้ ทั่วทั้งหมู่บ้านมีแต่กลิ่นหอมอบอวล เหล่าคนที่ไม่ได้ส่วนแบ่งเนื้อย่อมไม่พูดมาก ทำได้เพียงอิจฉาริษยาและกลืนน้ำลายลงท้อง ใครใช้ให้พวกเขาไม่ไปช่วยตัวหาคนในวันนั้นกันเล่า?
…
บรรยากาศในสกุลไป๋ขณะนี้อึมครึมจนยากจะบรรยาย ไม่มีความผ่อนคลายใดสักกระผีก
หญิงชรายืนอยู่ที่หน้าประตู มองควันสีขาวพวยพุ่งออกจากปล่องไฟของแต่ละบ้าน ควันแต่ละสายเต็มไปด้วยกลิ่นเนื้อที่ลอยมากระทบ ทำเอานางโมโหจนกัดฟันกรอด
“นางเด็กชั่ว นางเด็กน่าตาย นางหมาป่าตาขาวไร้น้ำใจ สกุลไป๋นับว่าเลี้ยงเจ้าเสียข้าวสุกแล้ว ทั้งหมู่บ้านล้วนได้แบ่งเนื้อ แต่กลับไม่มีส่วนของพวกข้าสกุลไป๋รึ นี่เป็นการไม่เห็นหัวพวกข้าชัดๆ”
หลิว
