่นสรวงร่างกายของตนเอง
หลังจากกินโจ๊กในชามหมดแล้ว นางถึงจะวางชามลง แล้วหยิบผ้าบนโต๊ะขึ้นมาเช็ดปาก เสร็จสิ้นกระบวนการแล้วถึงถามหูเฟิงว่า “ได้ยินว่าเมื่อคืนเจ้าละเมอทั้งคืน จำอะไรได้บ้างแล้วใช่หรือไม่”
ชายหนุ่มเห็นแววตาของนางเป็นประกายเล็กน้อย จึงรีบเบือนหน้าไปมองต้นสาลี่ข้างนอกหน้าต่างอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปในทันที “จำไม่ได้”
“จำอะไรไม่ได้เลยหรือ” นางเลิกคิ้ว
หูเฟิงตอบเสียงเรียบ “อืม จำไม่ได้”
ท่าทางของเขาไม่เหมือนว่าจำอะไรได้ หากจำได้ เหตุใดถึงไม่ยอมพูดเล่า ไม่สะดวกใจ? หรือเพราะอดีตของเขามืดมนเกินไป
