สองใบไว้ที่ลานด้านหลัง “จื่อเอ๋อร์ เจ้าจะใช้กะละมังถ่านทำอะไรหรือ”
ไป๋จื่อนำหม้อเล็กๆ ออกจากในห้องครัวสองใบ ใบหนึ่งใช้สำหรับต้มน้ำแกง ใบหนึ่งใช้สำหรับต้มน้ำ
นางคว่ำหม้อสองใบลงบนกะละมังถ่าน ไม่นานที่ก้นหม้อก็เริ่มร้อนขึ้นมาแล้ว
เด็กสาวนำเกล็ดลิ่นออกจากน้ำส้มสายชูทีละเกล็ด ปูราบไว้ที่ก้นหมอ จากนั้นก็นำปลิงที่ยังตากไม่แห้งดีไว้ด้านบนนั้นเช่นกัน
ระหว่างทำทุกอย่างอยู่นั้น นางยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อ พลางกล่าวกับจ้าวหลานว่า “ท่านแม่ สองสิ่งนี้ต้องตากให้แห้งก่อนถึงจะใช้ได้ ทว่าวันนี้แดดแรงไม่พอ ตากทั้งวันก็น่าจะยังใช้ไม่ได้ อยากให้พวกมันแห้งโดยเร็วที่สุด ก็มีแต่ใช้วิธีการนี้เจ้าค่ะ”
ทั้งสามคนเข้าใจในทันที อาอู่ยิ้มกล่าวว่า “แม่นางไป๋ฉลาดจริงๆ คิดถึงวิธีเช่นนี้ได้ด้วย ถ่านก้อนหนึ่งเผาไหม้อยู่ด้านใน อุณหภูมิก็จะไม่สูงจนเกินไป ไม่ถึงกับทำให้สิ่งเหล่านั้นไหม้ ทั้งยังตากพวกมันให้แห้งได้ไวที่สุด ช่างเป็นวิธีการที่ยอดเยี่ยมนัก”
ไป๋จื่อหัวเราะพลางโบกมือ “นี่ไม่นับว่าเป็นวิธีการที่ยอดเยี่ยมอะไรหรอกเจ้าค่ะ ก็แค่งานเล็กน้อยเท่านั้น ข้า…” นางยังพูดไม่ทันจบ จู่ๆ ตรงหน้าก็เป็นสีดำสนิท เกือบจะล้มลงกับพื้น โชคดีที่จ้าวหลานอยู่ข้างกายนาง จึงเร่งเข้ามาประคองไว้ทัน
“จื่อเอ๋อร์เป็นอะไรไป” จ้าวหลานถามด้วยความร้อนใจ
ตรงหน้าของไป๋จื่อกลับมาสว่างไสวเหมือนเดิมแล้ว เพียงแต่นางรู้สึกเวียนศีรษะยิ่งนัก
นางยกมือขึ้นจับหน้า
