ำเล้ง ปลิง และลิ่นเป็นสามส่วน ก่อนจะนำหนึ่งส่วนใส่ลงไปในกระปุกสมุนไพร เติมน้ำสะอาดจนท่วม แล้วถึงเคี่ยวด้วยไฟอ่อน หลังจากเคี่ยวน้ำสามถ้วยจนเหลือหนึ่งถ้วยแล้ว ถึงจะกรองยาออกมา จากนั้นนางก็ยกเข้าไปในหูเฟิงที่ห้อง
ฟูเฟิงหลับตาสนิท ในสมองมีชิ้นส่วนความทรงจำเล็กๆ แวบผ่านไปมานับไม่ถ้วนไม่ยอมหยุด เขาไม่อาจรวมเศษความทรงจำเหล่านั้นไว้ด้วยกันได้ แม้จะอยากรู้เรื่องราวมากกว่านี้เพียงใด ทว่าความเจ็บปวดที่ศีรษะของเขามีแต่จะยิ่งหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ
“หูเฟิง เจ้าตื่นเร็ว” เสียงคุ้นหูดังขึ้นใกล้ๆ เขา ดึงเขากลับมาจากหลุมเลนของความทรงจำอันมืดมน
เขาลืมตาขึ้น ใบหน้าเล็กสะอาดสะอ้านเข้ามาใกล้ตรงหน้า ในดวงตาสีดำเหมือนเม็ดองุ่นคู่นั้นเต็มไปด้วยความกังวลและเป็นห่วง
หัวใจของเขาเริ่มรู้สึกอบอุ่น บริเวณศีรษะก็คล้ายกับไม่ทรมานเหมือนเมื่อครู่นี้แล้ว ความทรงจำที่ยังตามกลับมาไม่ได้เหล่านั้น ก็เหมือนกับไม่สำคัญมากมายแต่อย่างใด
ครั้นเห็นเขาตื่นขึ้นมาแล้ว นางก็ยิ้มกล่าวว่า “ควรจะกินยาแล้ว เจ้านอนมานานพอแล้ว น่าจะตื่นได้แล้วล่ะ”
ความนัยของคำพูดนาง เขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไร
ไป๋จื่อประคองเขาลุกขึ้นนั่ง ก่อนที่เขาจะกวาดสายตามองยาสีดำที่มีกลิ่นไม่น่าพิสมัยในถ้วยนั้น “หากดื่มยานี่แล้ว ความทรงจำของข้าจะยังไม่กลับมาใช่หรือไม่”
“ไม่มีทาง ข้ามั่นใจในวิชาแพทย์ของข้า ความทรงจำของเจ้าจะต้องกลับมาอย่างแน่นอน” เด็กสาวกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“
