่ง นี่เป็นเลือดของเสือ ไม่ใช่เลือดของข้าหรอก”
อะไรนะ นางเจอเสืออีกแล้วหรือนี่ โชคดีที่มีอาอู่อยู่ด้วย ไม่เช่นนั้นเด็กสาวเช่นนาง…เขาไม่กล้าคิดต่อไปอีก จากนั้นเขาก็พิจารณานางตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีแขนขาขาดไป หรือก้อนเนื้อชิ้นใดที่หายไป สีหน้าเย็นชาบนใบหน้าของเขาถึงจะคลายลงหลายส่วน
“ต่อไปหากข้าไม่อนุญาต เจ้าห้ามขึ้นเขาอีก ได้ยินหรือไม่” เขาอดรนทนไม่ไหว จนตะคอกเสียงทุ้มใส่นาง
เด็กสาวประคองเขาลุกขึ้น “รู้แล้วๆ เจ้ารีบนอนลงเร็ว ห้ามขยับไปไหนอีกนะ”
หูเฟิงนอนลงบนเตียงอย่างเชื่อฟัง เขาพูดกับไปจื่อว่า “ข้าหิวน้ำ”
หูจ่างหลินที่เดิมทียืนอยู่ตรงหน้าประตูก็รีบเข้ามา “ข้าเทน้ำให้เอง” เขากล่าวกับเด็กสาว “จื่อยาโถว เจ้าไปพักสักหน่อยเถอะ ที่นี่มีข้าอยู่ เจ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”
ไป๋จื่อมองหูเฟิงครั้งหนึ่ง เห็นว่าสีหน้าของเขาในตอนนี้นับว่าใช้ได้ นางนับว่าวางใจลงได้บ้างแล้ว จึงพยักหน้า “เจ้าค่ะ ข้าจะกลับไปพักที่เรือนสักหน่อย” เลือดเปื้อนกายนางนี้ ก็ควรจะต้องล้างออกแล้ว
ครั้นนางจัดการทำความสะอาดร่างกายแล้ว นางก็ใส่ยาบนบาดแผลที่แขนของตนเองเล็กน้อย แล้วใช้ผ้าโปร่งพันเอาไว้ นอกจากนั้นก็ใส่ยาฆ่าเชื้อที่ปากแผลบนน่อง ก่อนจะติดพลาสเตอร์อีกสองแผ่นด้วย
เมื่อจัดการทุกอย่างนี้เสร็จ นางก็มุ่งหน้าไปที่ลานบ้าน ขณะนี้เกล็ดลิ่นและปลิงแห้งสนิทดีแล้ว
นางนำกระปุกสมุนไพรออกมาด้วย แล้วชั่งน้ำหนักขมิ้นชัน ซ
