ตอนที่ 303 วัวกลัวเสือ
อาอู่มีประสบการณ์ ร่างกายแข็งแรงยิ่งนัก ด้านหลังเนินดินยังมีเนินดินขนาดเดียวกันอีกสองแห่ง ทั้งหมดรวมเป็นสามหลุม แต่มีลิ่นอยู่สี่ตัว
ไป๋จื่อปล่อยลิ่นไว้ดังเดิมสองตัว คิดจะนำกลับไปเพียงสองตัวเท่านั้น
“สองตัวก็พอแล้ว ไม่ต้องใช้เยอะถึงเพียงนั้น” นางมองเจ้าตัวเล็กที่ขดตัวอยู่ในอกของแม่ด้วยความหวาดกลัว ดวงตาของมันจ้องมองนางอย่างหวั่นเกรง นางจึงกลั้นใจพามันกลับไปไม่ได้
ขณะทั้งสองเดินกลับ ไป๋จื่อนึกถึงแรงเท้าของอาอู่ที่เตะเสือออกไปเมื่อครู่ แรงดีนัก นับเป็นแรงที่ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปจะมีได้เลย
“พี่อู่ ท่านเคยเรียนวรยุทธ์หรือ” ไป๋จื่อถามไปเรื่อยเปื่อย
ใบหน้าที่แต่เดิมทีรอยยิ้มของอาอู่พลันชะงักค้าง “เหตุใดจู่ๆ จึงถามเช่นนี้”
ไป๋จื่อไม่ได้สนใจสีหน้าของเขา เพียงกล่าวอย่างสบายๆ ว่า “ข้าเห็นว่าท่านแรงเยอะกว่าคนทั่วๆ ไป ร่างกายก็แข็งแรงมาก ก็แค่เหมือนคนที่เรียนวรยุทธ์มาเท่านั้น” นางแค่เห็นว่าท่าทางยามจับลิ่นของเขาก่อนหน้านี้ มีพลังคล้ายกับหูเฟิงอยู่หลายส่วน
อาอู่ลังเลอยู่บ้าง เขาไม่รู้ว่าควรพูดออกไปหรือไม่ เรื่องในอดีตที่เขาตั้งใจปกปิดไว้นั้น บัดนี้ควรพูดออกไปอีกหรือไม่
เด็กสาวเห็นเขาไม่เอ่ยตอบ ย่อมรู้ว่าเขาเป็นวรยุทธ์อย่างแน่นอน ทว่าเขาไม่อยากพูดเช่นนี้ แสดงว่าเขาต้องมีความลับอะไรที่ยากจะพูดออกมา
นางก็ไม่อยากทำให้เขาลำบากใจเช่นกัน จึงรีบชี้ไปยังเสือที่อยู่ไม่ไกล “พวกเรารีบน
