เจ้าค่ะ”
อู๋เจียงและหลี่เฉิงรีบโบกมือ “ไม่เอาๆ นี่เป็นเสือที่พวกเจ้าฆ่า แล้วพวกข้าจะแบ่งเงินด้วยได้อย่างไร ไม่ได้หรอก”
“หากไม่มีพวกท่าน พวกข้าก็คงนำมันกลับไปไม่ได้ ในเมื่ออกแรงแล้ว ย่อมต้องได้รับค่าตอบแทนที่เหมาะสมสิ” ไป๋จื่อกล่าว
ทั้งสองคงยังอยากปฏิเสธ ทว่าหูจ่างหลินชิงพูดว่า “เอาล่ะ พวกเจ้าไม่ต้องปฏิเสธแล้ว ข้ารู้จักนิสัยของจื่อยาโถวดี นางบอกว่าจะให้พวกเจ้า เช่นนั้นนางย่อมให้พวกเจ้าอย่างแน่นอน ยังจะบอกว่าไม่เอาอะไรกันอีก อีกอย่างนะ วันนี้จื่อยาโถวเจอเรื่องลำบาก คนในหมู่บ้านมากมายขนากนั้น กลับมีเพียงพวกเจ้าที่ยอมเสี่ยงอันตรายตามข้ามาตามหานาง คุณธรรมข้อนี้ ไหนเลยเงินเล็กน้อยจะพอตอบแทนพวกเจ้าเล่า”
อาอู่กล่าว “ท่านลุงหูพูดถูก พวกเจ้าอย่าปฏิเสธอีกเลย พวกเรารีบกลับไปดีกว่า หูเฟิงยังรอยารักษาชีวิตเขาอยู่นะ”
“ตกลง พวกเรากลับกันก่อน” หลี่เฉิงรีบรับลิ่นและเม่นมาจากในมือของไป๋จื่อ เขาดันพวกมันเข้าไปในรถเทียมม้า ส่วนพวกเขาเดินตามรถม้ากลับหมู่บ้านไป
รถเทียมม้าลากเสือตัวใหญ่ตัวหนึ่งกลับมา คนตาดีบางคนเห็นเข้า ก็นำเรื่องนี้เล่าต่อไปอีกสิบคน สิบคนบอกเล่าไปอีกร้อยคน ไม่นานนักคนทั้งหมู่บ้านก็รู้กันหมด
ประเสริฐ คนทั้งหมู่บ้านล้อมอยู่ในลานบ้านของหูจ่างหลิน เบียดกัน แย่งกันเพราะต้องการจะดูเสือ ราวกับว่ากลัวจะเป็นคนสุดท้ายที่ได้เห็นอย่างไรอย่างนั้น
สถานการณ์นี้ ความวุ่นวายนี้ และเสียงดังอึกทึกนี้…ทำเอา
