เลือดเป็นผืนใหญ่ มองแล้วน่าหวั่นใจนัก
“จื่อยาโถว เจ้า บาดเจ็บหรือ” หูจ่างหลินตกใจจนต้องรีบลงจากรถ ก่อนจะก้าวเข้ามาตรวจสอบบาดแผลของไป๋จื่อ
เด็กสาวโบกมือ “ไม่เจ้าค่ะ นี่ไม่ใช่เลือดของข้า เป็นเลือดของเสือต่างหาก ข้าไม่ได้บาดเจ็บอะไร”
ลุงหูจับข้อมือของนางไว้ ก่อนจะชี้ไปที่แขนของนาง “ยังจะบอกว่าไม่อีก เจ้าดูสิว่าแขนของเจ้ามีสภาพเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”
ไป๋จื่อยกแขนขึ้นมาดู โอ้ นางบาดเจ็บจริงๆ ด้วย แขนเสื้อขาดไปท่อนหนึ่ง ที่แท้บนแขนขาวๆ เกลี้ยงเกลาของนาง ก็มีรอยเลือดที่น่ากลัวสามรอยอยู่ด้วย
ก่อนหน้านี้นางรู้สึกเจ็บบริเวณนี้ ยังคิดว่าเป็นแค่รอยข่วนจากกิ่งไม้ในป่า จึงไม่ได้ดูให้ละเอียด
“ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ แค่ถูกเสือข่วนครั้งหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร กลับไปแล้วใส่ยาสักหน่อยก็หายแล้ว”
ลุงหูเห็นว่านางเหมือนจะไม่เป็นอะไรจริงๆ จึงวางใจลงได้ “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ดีแล้วล่ะ”
บัดนี้อู๋เจียงหันหัวรถเทียมวันแล้ว ส่วนหลี่เฉิงและอาอู่ยกเสือเข้ามา ก่อนที่ทั้งสามคนร่วมแรงกันยกศพขึ้นรถ
ขณะมองศพเสือที่แทบจะใหญ่คับรถ อู๋เจียงและหลี่เฉิงก็ลูบผิวหนังนุมลื่นของเสือ พลางกล่าวด้วยความตื่นตะลึง “พวกเจ้าจัดการมันได้อย่างไร เสือตาลอยตัวใหญ่ขนาดนี้ นอกจากรูเลือดบนคอของมันแล้ว บนตัวไม่มีบาดแผลแม้สักนิด หนังเสือผืนนี้คิดเป็นเงินเท่าไรกันนะ”
ไป๋จื่อยิ้มกล่าว “ไม่ว่าจะขายได้เงินเท่าไร ข้าล้วนแบ่งให้พวกท่านส่วนหนึ่ง
