อู่พลันโยนเสือที่แบกไว้บนกายลง แล้วรีบโบกมือให้อู๋เจียง “พวกข้าอยู่ตรงนี้ อยู่ตรงนี้!”
ถึงอย่างไรลุงหูก็อายุมากกว่าคนที่เหลือ สายตาดีไม่เท่าคนหนุ่ม เขาเขย่าแขนของหลี่เฉิงที่อยู่ข้างๆ “ใช่จื่อยาโถวหรือไม่ ใช่นางหรือไม่”
หลี่เฉิงยิ้มกล่าว “ใช่นางขอรับ อาอู่ก็อยู่ด้วย”
ลุงหูคลายใจในทันที ในปากรำพันว่า “โชคดียิ่งนัก โชคดีเหลือเกิน!”
ทว่าจู่ๆ รถเทียมม้าก็หยุดลง ไม่ว่าอู๋เจียงจะบังคับอย่างไร วัวที่ลากรถก็ไม่ยอมเดิน ไม่เพียงไม่เดินไปข้างหน้า ยังเดินถอยหลังอีกต่างหาก
“น่ะ นี่เกิดอะไรขึ้น” อู๋เจียงอึดอัดใจ ถามหลี่เฉิงที่อยู่ข้างหลังด้วยสีหน้างุนงง
หลี่เฉิงก็ไม่เข้าใจเช่นกัน “ข้างหน้ามีอะไรที่ทำให้มันกลัวกระมัง”
อู๋เจียงไม่เห็นว่ามีอะไร “ไม่มีนะ ไม่มีอะไรเลย!”
บัดนี้ไป๋จื่อนำลิ่นและเม่นเดินมาแล้ว นางกล่าวกับอู๋เจียงที่บังคับรถอยู่ว่า “พี่อู๋ ท่านหันหัวรถก่อน พวกข้าแบกเสือมาด้วย อยู่ตรงหน้านี้เอง ข้าว่าวัวตัวนี้คงจะเห็นเข้าแล้ว ก็เลยรู้สึกกลัว”
……….
ตอนที่ 304 ดูเสือทั้งหมู่บ้าน
อู๋เจียงตกใจจนแทบอ้าปากค้าง “เจ้าว่าอะไรนะ ฆ่าเสือมารึ พวกเจ้าสองคนเป็นคนฆ่า?”
ไป๋จื่อยิ้มพลางพยักหน้า “โชคช่วยไว้เจ้าค่ะ เสือตัวนี้ดุร้ายนัก ข้าเกือบถูกมันกินเข้า โชคดีที่พี่อู่มาได้ทันกาล”
ลุงหูเห็นว่าบนใบหน้าของนางยังมีรอยเลือด บนเรือนผมก็มีก้อนเลือดเกรอะกรังเต็มไปหมด บนเสื้อผ้ายิ่งไม่ต้องพูดถึง ใต้ลำคอของนางเปื้อน
