กลือกลิ้งอยู่ในอก ก่อนจะกระอักเลือดออกมาโดยพลัน แล้วสลบไปอีกครั้ง
หูจ่างหลินยิ่งร้อนใจ เขากล่าวกับหลี่ซานทงว่า “ซานทง เร็วเข้า ช่วยข้าเรียกท่านหมอลู่มาที”
…
ตีนภูเขาลั่วอิง
อาอู่ตามไปตลอดทาง พยายามวิ่งอย่างสุดชีวิต ทว่ายังคงตามไป๋จื่อไม่ทัน ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงตามรอยเท้าใหม่เข้าไปในภูเขา
เพิ่งเข้าไปในภูเขาได้ไม่นานก็พบศพเม่นตัวหนึ่ง เม่นตัวนี้ไม่นับว่าตัวใหญ่ แต่ก็ไม่นับว่าตัวเล็กเช่นกัน หนามบนร่างกายยาวเท่ากับแขนของเด็กทารก แหลมคมและแข็งแรงเป็นอย่างยิ่ง สัตว์ป่าทั่วไปที่พบมัน ล้วนต้องถอยหลังกรูดเพราะตกใจกลัวหนามแหลมเหล่านี้ เม่นถือเป็นสัตว์ที่ดุร้ายมาก หากมันบ้าคลั่งขึ้นมา แม้แต่เสือก็ไม่กล้าสู้กับมันเลยทีเดียว
ทว่าเม่นตรงหน้าตัวนี้กลับไม่มีลมหายใจแล้ว เขาลองพลิกศพของมันดู ก่อนจะพบว่าตรงคอหอยของมันมีรูเลือดอยู่รูหนึ่ง แม้จะเป็นรูเล็กๆ ทว่าก็ลึกมาก เลือดสดๆ ของมันยังอุ่นอยู่ แม้กระทั่งยังไม่แข็งตัวเลยด้วยซ้ำ
หากแม่นางไป๋เป็นคนฆ่าเม่นตัวนี้ เช่นนั้นแล้วนางใช้อะไรฆ่า เพราะผิวของเม่นภูเขาแข็งเป็นพิเศษ เด็กสาวตัวเล็กที่ไม่เคยฝึกวรยุทธ์คนหนึ่งใช้กริชธรรมดาทั่วไป ย่อมยากที่จะเจาะทะลุผิวของเม่นได้
อีกทั้งเขาไม่เคยเห็นปากแผลเช่นนี้มาก่อน มีดนั้นต้องเล็กถึงเพียงใด และคมมีดต้องบางขนาดไหนกัน
ทว่าเขาไม่ได้คิดมากอีก เร่งตามรอยเท้าบนพื้นดินไปข้างหน้า
…
ไป๋จื่อกำมีดผ่าตัดในมือไว้แน่นขนัด พลางเดิน
