ไปข้างหน้าด้วยความระมัดระวังทุกย่างก้าว
วันนี้นางขึ้นเขามาเพียงลำพัง ข้างกายไม่มีหูเฟิงอยู่ด้วย อีกทั้งไม่มีเมิ่งหนาน นางต้องพึ่งพาตนเองทุกอย่าง ไม่อาจก้าวพลาดได้แม้แต่ก้าวเดียว ไม่อาจตัดสินใจผิดพลาดเมื่อสัตว์ป่าปรากฏตัวออกมาอย่างกะทันหันได้ ต้องสงบจิตใจไว้ทุกขณะ และยังต้องตั้งอกตั้งใจสังเกตรอบข้าง เพื่อตามหาหลุมที่ลิ่นจะซ่อนตัวได้
ทันใดนั้น เสียงคำรามอันคุ้นหูก็ดังมาจากสถานที่ที่ไม่ไกลออกไป เด็กสาวพลันรู้สึกหวั่นใจ “ไม่กระมัง คงไม่ซวยขนาดนั้นกระมัง…”
เงาร่างยักษ์ใหญ่ปรากฏสู่สายตาของนาง ตามเสียงคำรามนั้นมาติดๆ เป็นมันจริงๆ เสือหน้าผากขาวตาลอย เป็นเสือหน้าผากขาวตาลอยอีกตัวหนึ่ง ตัวนี้แม้จะเล็กกว่าตัวที่เคยเจอเมื่อครั้งก่อน แต่ถึงแม้จะตัวเล็กแล้ว นางก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันอยู่ดี!!
เสือห้อตะบึงเข้ามาหานาง ก่อนจะกระโจนใส่นางอย่างคลุ้มคลั่ง
ไป๋จื่อเบี่ยงตัวหลบ รอดพ้นวิกฤติไปได้อย่างหวุดหวิด
นางกำมีดผ่าตัดไว้อย่างถนัดมือ ทว่าต่อให้ใจกล้าขนาดไหน เมื่อพบสัตว์ป่าเช่นนี้เข้า สุดท้ายก็ยังใจสั่น เข่าอ่อนอยู่ดี
แต่นางรู้ว่าหวาดกลัวไปก็ไม่มีประโยชน์ อาการเข่าอ่อนก็มีแต่จะทำให้นางสูญเสียความหวังสุดท้ายไป นางจะทำอะไรไม่ถูกในเวลานี้ไม่ได้
ในหัวสมองของนางค้นหาจุดอ่อนของเสืออย่างรวดเร็ว จุดอ่อนของเสือคืออะไร บนตัวของมันมีจุดใดที่จู่โจมไปแล้วทำให้ถึงตายหรือไม่
นางนึกถึงตอนที่เรียนมหาวิทยาลัย เพื่อน
