กลับมาถึงตำหนักเมฆาม่วง เจียงฉางเซิงนำกระบี่สวรรค์ตัดอาวรณ์ออกมาทลายเขตอาคม ใช้เวลาไปสิบกว่าปี แต่ในช่วงเวลานั้นก็ยังไม่เห็นอริยเทวะยมพิภพกลับมาล้างแค้นเจียงอี้ที่อยู่ในกระจกดับสูญเพลิงสวรรค์หยินหยางยังคงกลืนกินพลังของจงคู ส่วนสรรพชีวิตอื่นก็ยังอยู่ในความไม่สงบไม่ว่าพวกเขาจะทำอย่างไรก็หนีออกไปจากโลกกระจกไม่ได้เจียงฉางเซิงโยนกระจกดับสูญเพลิงสวรรค์หยินหยางออกมา โยนไปบนฟ้าของสามพันโลก กระจกส่องแสง เทสิ่งมีชีวิตในนั้นออกมา เหลือเพียงจงคูกับเจียงอี้เท่านั้นเหล่าสรรพชีวิตรู้สึกโลกหมุน เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งพวกเขาก็รู้สึกได้ถึงปราณวิญญาณยุทธ์ที่คุ้นเคย เมื่อก้มหน้ามองก็เห็นเป็นมหาพิภพนิลเหลืองอันยิ่งใหญ่และสวยงามส่วนกระจกดับสูญเพลิงสวรรค์หยินหยางก็ได้หายไปแล้ว“พวกเราหนีออกมาได้แล้วรึ”“เมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้นกัน”“เจ้านั่นน่าจะถูกเจียงอี้สูบกินจนใกล้ตายแล้ว โลกของเขาถึงขับพวกเราออกมา”“แสวงว่าเป็นความดีของเจียงอี้หรือ เขาเล่า”“น่าจะยังสูบกินเจ้านั่นอยู่ เจียงอี้ออกมาเมื่อไรจะต้องกวาดล้างสามพันโลกเป็นแน่ ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะเข้าร่วมราชสำนักทมิฬของเขา!”เหล่าสรรพชีวิตพูดคุยสนทนากัน เจียงเจี
