ถึงเส้นประสาทอื่นในสมอง
ทว่าตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว เลือดคั่งในสมองย้ายตำแหน่งแล้ว นั่นจำต้องกำจัดมันออกไปโดยเร็วที่สุด ไม่เช่นนั้นผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้เป็นสิ่งที่นางไม่อยากจะคาดคิดเอาเสียเลย
ว่ากันว่ามีเรื่องร้ายก็ย่อมมีเรื่องดี แม้การย้ายตำแหน่งของเลือดคั่งจะทำให้เกิดอันตรายต่อหูเฟิงอย่างแน่นอน แต่ในขณะเดียวกันก็มอบโอกาสให้เขาด้วย โอกาสที่จะฟื้นความจำกลับมาได้อย่างรวดเร็ว
เพียงแต่อยากปรุงยาสลายลิ่มเลือด นางยังขาดอีกสองสิ่ง นั่นก็คือปลิงและลิ่น ปลิงนับว่าหาง่าย ทว่าจะทำอย่างไรกับลิ่นดี? หูเฟิงบาดเจ็บอยู่เช่นนี้ นางเข้าป่าไปคนเดียวจะได้หรือ
ไป๋จื่อหยิบตัวยาลดไข้ออกมา ก่อนที่วานให้ท่านลุงหูไปต้มน้ำมากาหนึ่ง ถือโอกาสตอนที่ลุงหูไม่อยู่ รีบฉีดยาบนก้นของหูเฟิงอย่างเร่งร้อน
หลังจากลุงหูนำน้ำร้อนกลับมาแล้ว นางก็ฉีกซองยาเทลงในถ้วยชาสำหรับดื่มน้ำแล้วเรียบร้อย
“นี่คืออะไร” ท่านลุงหูชี้ไปที่ผงยาในถ้วยชา
“นี่คือผงยาที่ข้าบดเองเจ้าค่ะ ใช้น้ำร้อนเทลงไปก็ดื่มได้แล้ว” นางพูดพลางเทน้ำร้อนลงไปในถ้วย
ลุงหูรีบพูด “หูเฟิงยังไม่ตื่นเลย อีกเดี๋ยวยาจะเย็นเอานะ”
ไป๋จื่อยิ้มเจื่อน “ข้าเทให้ตนเองจอกหนึ่ง ส่วนอีกจอกหนึ่งย่อมเป็นของเขา เมื่อเขาตื่นแล้วท่านค่อยให้เขาดื่มนะเจ้าคะ”
“จื่อยาโถว เจ้าก็เป็นไข้หวัดเหมือนกันหรือ” อีกฝ่ายเร่งถาม
เด็กสาวพยักหน้า “นิดหน่อยเจ้าค่ะ แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร กินย
