านี้เดี๋ยวก็หายแล้ว” นางยกถ้วยชาขึ้นดื่ม ยาน้ำไม่ได้ร้อนอย่างที่นางคิด นางจึงดื่มลงไปจนหมดรวดเดียว
“ท่านลุงหู เดี๋ยวข้าจะออกไปข้างนอก หากหูเฟิงตื่นแล้ว ท่านอย่าบอกเขานะเจ้าคะ บอกแค่ว่าข้าพักผ่อนอยู่ในเรือนก็พอ”
“เจ้าจะไปที่ใด เหตุใดไม่อาจบอกหูเฟิง” ลุงหูถามด้วยความประหลาดใจ
ไป๋จื่อพลันพูดขึ้นมา “อาการบาดเจ็บของหูเฟิงไม่อาจล่าช้า ข้าต้องไปหายาอีกสองชนิดมาให้เขา กลัวว่าเขาจะเป็นกังวลเจ้าค่ะ ดังนั้นอย่าบอกเขาเป็นการดีที่สุด”
“เจ้าจะไปหายาที่ใด อันตรายหรือไม่” ลุงหูรีบถาม
นางรีบโบกมือ “ไม่เจ้าค่ะ ไม่อันตรายเลยสักนิด แค่จะตามหาอยู่แถวนี้เท่านั้น น่าจะหาเจอนะเจ้าคะ อย่างไรฤดูนี้ก็ต้องมีอย่างแน่นอน ไม่ต้องไปยังสถานที่อันตรายอะไร ท่านวางใจได้เจ้าค่ะ”
ในใจของหูจ่างหลินรู้สึกไม่สบายใจ “เจ้าให้อาอู่ไปกับเจ้าด้วยเถอะ มีอาอู่ไปด้วย พวกข้าถึงจะวางใจได้บ้าง”
ไป๋จื่อพยักหน้า “เจ้าค่ะ ข้ารู้แล้ว ฝากท่านดูแลหูเฟิงก่อนนะเจ้าค่ะ ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็กลับมา” นางหมุนกายกลับไปเปลี่ยนรองเท้าที่เรือนไม้ด้านหลัง ก่อนจะซ่อนมีดผ่าตัดเล่มหนึ่งติดตัวไปด้วย
……….
ตอนที่ 296 ใช้เลือดล่อปลิง
จ้าวหลานเห็นนางจะออกไปข้างนอกอีก จึงรีบรั้งนางไว้ “เจ้าจะไปที่ใดอีก?”
“ข้าจะไปหาสมุนไพรที่หน้าหมู่บ้านสักหน่อยเจ้าค่ะ ไม่นานก็กลับมาแล้ว ท่านไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ ข้าไม่เป็นไรหรอก” ไป๋จื่อกล่าว
ผู้เป็นมารดาจะไม่เป็นห่วงได้อย่างไ
