ตอนที่ 289 จันทร์เต็มดวงคืนสิบห้าค่ำอีกแล้ว
นางนั่งลงข้างกายเขา “หิวหรือไม่ ยังมีปลากับกุ้งอยู่อีก เจ้าจะกินหรือไม่”
หูเฟิงส่ายหน้า “ข้าไม่หิว”
“อ๋อ…”
ความเงียบของทั้งสองคนพลันทำให้บรรยากาศน่าอึดอัดขึ้นมาบ้าง ปกติหูเฟิงไม่ค่อยชอบพูดจานัก เงียบขรึมและพูดน้อยเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของเขา นางชินแล้ว ทว่าในสถานการณ์นี้ ความเงียบทำให้นางทำตัวไม่ถูกอยู่เหมือนกัน
“วันนี้พระจันทร์กลมโตมากเลยนะ…” นางมองดวงจันทร์ที่อยู่กลางท้องฟ้า พยายามทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนี้ทิ้งเสีย
หูเฟิงมองตามสายตาของนาง ก่อนจะกล่าวเสียงเบา “วันนี้ขึ้นสิบห้าค่ำ แน่นอนว่าพระจันทร์ต้องกลมโตอยู่แล้ว”
“จริงด้วย วันนี้ขึ้นสิบห้าค่ำแล้ว ถึงว่าพระจันทร์ถึงได้กลมสวยเช่นนี้ ฮ่าๆ…” นางหัวเราะแห้งๆ เหมือนบรรยากาศตอนนี้จะน่าอึดอัดเพิ่มขึ้นอีก…
ผ่านไปครู่แล้ว ครู่เล่า นางก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก ฝ่ายหูเฟิงหันมามองนางอย่างอดไม่อยู่ กลับเห็นนางนั่งกอดเข่าหลับไปแล้ว
นางเอียงใบหน้าเล็กๆ กองไว้บนหัวเข่า หลับไปทั้งอย่างนั้น
เพื่อเตรียมเสบียงอาหารให้เมิ่งหนาน เมื่อคืนนางแทบไม่ได้นอนเลยทั้งคืน บวกกับเกิดอุบัติเหตุเมื่อกลางวันอีก ทั้งยังต้องดูแลเขาที่ได้รับบาดเจ็บ ดูท่านางจะเหนื่อยจนทนไม่ไหวแล้ว
เขาขยับเข้าไปใกล้นางขึ้นเรื่อยๆ เพื่อให้ร่างกายของนางพิงมาหาเขา
…
ความรู้สึกนี้อีกแล้ว เหมือนครั้งก่อนไม่มีผิด เธอเหมือนกับตกลงไปในเหวลึกอย่างกะทันหัน
