ร่างกายร่วงหล่นลงสู่ด้านล่างไม่ยอมหยุด จนสุดท้ายมีเสียงปั้ก เธอตกลงบนเตียงนุ่มๆ แล้ว
เธอรีบลืมตาขึ้นอย่างใจร้อน ครั้งนี้ไม่มีแสงสว่างแยงตา ในห้องมีแสงอยู่ แต่กลับไม่สว่างจ้า บนผนังเหนือเตียงผู้ป่วยแขวนนาฬิกาดิจิทัลไว้เรือนหนึ่ง บนนั้นแสดงเวลาปักกิ่ง อุณหภูมิแบบเรียลไทม์และระดับความชื้นภายในห้อง ทั้งยังมีข้อมูลส่วนตัวผู้ป่วยของเธอด้วย
นอกจากเธอแล้ว ในห้องไม่มีใครอื่นอีก
ไม่มีคนอื่นก็เป็นเรื่องปกติ เพราะขณะนี้ตีสองแล้ว เด็กกำพร้าไร้ญาติอย่างเธอ ใครจะมาค้างคืนเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงผู้ป่วยของเธอกัน
เธอฝืนร่างกายที่ไม่ค่อยฟังคำสั่งลุกขึ้นนั่ง อาการหน้ามืดเป็นระลอกทำให้เธอแทบจะหงายหลังลงนอนอีกครั้ง
ในฐานะที่เป็นหมอ เธอรู้ว่าอาหารหน้ามืดบ่งบอกถึงอะไร ด้วยสิ่งมีชีวิตที่กินสารอาหารเหลวในการดำรงชีพ ยังปรารถนาสุขภาพที่แข็งแรงเหมือนคนทั่วไปได้อีกเหรอ
โลหิตจางและความดันโลหิตต่ำ จึงเป็นภาวะปกติทั่วไปเป็นอย่างยิ่ง
แต่แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมเธอถึงกลับมาที่นี่อีกครั้ง
ลมระลอกหนึ่งพัดเข้ามาจากด้านนอกหน้าต่าง พาให้ผ้าม่านสีขาวที่ข้างหน้าต่างสั่นไหว
เธอหันไปมอง ดวงจันทร์กลมโตสะท้อนเข้าสู่ม่านตา
พระจันทร์ สิบห้าค่ำ?
ครั้งที่แล้วเธอกลับมาที่นี่อย่างกะทันหัน และเป็นค่ำคืนวันขึ้นสิบห้าค่ำเช่นเดียวกัน หรือว่าทั้งหมดนี่จะเกี่ยวข้องกัน
ขณะนี้มีเสียงฝีเท้าดังจากทางเดินข้างนอกห้องผู้ป่วย เป็นเสียงตึก
