ตักของรองเท้าหนังกระทบกับแผ่นกระเบื้อง เสียงนี้คุ้นหูมาก น่าจะเป็นหลินหยาง
ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมเขาถึงมาล่ะ
ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไร เธอนอนลงไปอีกครั้ง แสร้งว่าหลับต่อ
หลินหยางเปิดประตูห้องผู้ป่วย ก่อนจะเปิดไฟเพดานในห้องตามใจชอบ ทำให้ในห้องผู้ป่วยสว่างโร่เหมือนตอนกลางวันในทันที
เขาเดินไปพลาง ถอดเสื้อกาวน์ที่สวมอยู่บนตัวไปพลาง ครั้นเดินมาถึงหน้าเตียงของไป๋จื่อ เขาก็กวาดสายตามองเครื่องมือข้างเตียงผู้ป่วยตามความเคยชิน
จากนั้นเขาก็เดินตรงไปที่ห้องน้ำ แต่เพิ่งจะเดินไปถึงหน้าประตูห้องน้ำ เขาเหมือนกับนึกอะไรขึ้นได้ จึงกลับหลังหันโดยพลัน นั่นเป็นเพราะเขาเห็นอัตราการเต้นของหัวใจที่แสดงอยู่บนจอมอนิเตอร์อยู่ที่แปดสิบห้า
แปดสิบห้าเป็นอัตราปกติ เขาจึงไม่ได้รู้สึกผิดสังเกตเมื่อเห็นมันเมื่อครู่นี้
คราวนี้เขาเพิ่งจะรู้ตัว ว่าอัตราการเต้นของหัวใจโดยทั่วไปของไป๋จื่ออยู่ต่ำกว่าหกสิบ แปดสิบห้าจึงไม่นับว่าปกติสำหรับเธอ นี่ผิดปกติแล้ว
เขารีบถลันไปที่ข้างเตียงผู้ป่วย จับมือของไป๋จื่อไว้แน่น “ไป๋จื่อ คุณจะตื่นแล้วใช่ไหม คุณรู้สึกตัวแล้วใช่ไหม คุณได้ยินผมพูดใช่หรือเปล่า”
……….
ตอนที่ 290 อวี๋ม่านน่า
ไป๋จื่อกำลังคิดว่าจะตื่นตอนนี้เลยดีหรือไม่ เพื่ออธิบายสถานการณ์ทุกอย่างให้เขาฟัง
ขณะที่เธอกำลังจะลืมตานั้นเอง เสียงรองเท้าส้นสูงอันเร่งร้อนกระทบกับพื้นกระเบื้องด้านนอกประตูก็ดังขึ้น
รองเท้าส้นสูง เดินอยู่ในโรงพยาบาลตอน
