กลางค่ำกลางคืนเนี่ยนะ
“หลินหยาง?” เสียงไพเราะจนหวานเลี่ยนเจือความหึงหวงเล็กน้อย
เสียงนี้คุ้นหูมาก นางเคยได้ยินนับครั้งไม่ถ้วน อวี๋ม่านน่า ลูกสาวคนเดียวของกรรมการบริหารโรงพยาบาลหมิงซิง และเป็นรองผู้อำนวยการของโรงพยาบาลด้วยเช่นกัน เธอรับตำแหน่งนั้นอยู่ในนาม
อวี๋ม่านน่ายังมีอีกสถานะหนึ่ง นั่นก็คือเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนเดียวกับหลินหยาง
แม้จะจบจากมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์หนานจิงเหมือนกัน แต่อวี๋ม่านน่ากลับฉีดยาไม่เป็น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทักษะทางการแพทย์อื่นๆ เลย
อวี๋ม่านน่ารู้จักกับหลินหยางตอนเรียนมัธยมปลาย เหตุผลที่เธอเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์หนานจิงได้ หลักๆ ก็เป็นเพราะหลินหยาง เธอชอบหลินหยางตั้งแต่เรียนมัธยม ตกหลุมรักเขาอย่างหัวปักหัวปำเลยก็ว่าได้ เวลาอยู่ต่อหน้าหลินหยาง ตัวเธอไม่เหลือแม้กระทั่งความหยิ่งในศักดิ์ศรี
หลินหยางก็สมบูรณ์แบบจริงๆ สถานะทางบ้านดีเลิศ เป็นผู้ชายสูง รวย หล่อฉบับคลาสสิค มีผู้หญิงเข้ามาชอบพอเขามากมาย แต่คลั่งไคล้เหมือนกับอวี๋ม่านน่าเห็นทีจะไม่มี
เขาขมวดคิ้วได้รูปสวยในทันที ก่อนจะวางมือของไป๋จื่อลงอย่างอาลัยอาวรณ์ แล้วหมุนตัวเดินไปที่ประตูห้องผู้ป่วย
“เธอมาทำอะไร” เสียงของหลินหยางเย็นชามา ไม่มีความอ่อนโยนเหมือนกับตอนที่พูดกับไป๋จื่อเมื่อครู่นี้เลย
ร่างกายที่พิงอยู่บนกรอบประตูห้องผู้ป่วยของอวี๋ม่านน่า พลันพุ่งเข้าใส่หน้าอกของหลินหยาง สองแขนเรียวบางกอดเอวของชายหน
