ุ่มไว้แน่น ซบใบหน้าที่แต่งแต้มเครื่องสำอางมาอย่างประณีตบนไหล่ของเขา
“หลินหยาง หัวใจนายเต้นเร็วมากเลย นายก็มีความรู้สึกดีๆ ให้ฉันเหมือนกันใช่ไหม นายชอบฉันเหมือนกันใช่หรือเปล่า” เสียงของนางอ่อนหวานเสียเหลือเกิน เจือไปด้วยความหึงหวง ลมหายใจมีแต่กลิ่นเหล้า
ทว่าหลินหยางกลับไม่หลงกลอุบายอย่างที่เธอวางไว้ เขาออกแรงดันเธอออกไป บนใบหน้ามีความเบื่อหน่ายที่ปิดไว้ไม่อยู่
“อวี๋ม่านน่า ระวังกิริยาหน่อย ที่นี่โรงพยาบาล” เสียงของหลินหยางเยือกเย็นกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก ความรังเกียจในน้ำเสียงของเขาแทงหัวใจของอวี๋ม่านน่าสาหัสนักอย่างไม่ต้องสงสัย
เป็นแบบนี้อีกแล้ว เขายังคงเป็นเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยนเลยสักนิด
ยิ่งเขาเป็นแบบนี้ เธอก็ยิ่งรักเขา ยิ่งอยากครอบครองเขา ถ้าเธอไม่ได้เขามาครอบครอง คนอื่นก็อย่าหวังว่าจะได้
“หลินหยาง เธอมีอะไรดีกันแน่ นายถึงดีกับเธอขนาดนี้ ฉันอวี๋ม่านน่าด้อยกว่าเธอที่ตรงไหน” เธอเป็นดาวมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์หนานจิง นอกจากผลการเรียนที่สู้ไป๋จื่อไม่ได้แล้ว ฐานะทางบ้าน หน้าตา ความร่ำรวย ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนชนะเด็กกำพร้าอย่างไป๋จื่อ คนที่ไม่มีอะไรเลยสักนิดได้ไม่รู้ตั้งกี่เท่า
แต่ทำไม? ทำไมหลินหยางถึงมองไม่เห็นสิ่งเหล่านี้ แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยมองมาที่เธอบ้างเลย เพราะอะไรกัน
หลินหยางขมวดคิ้ว “ฉันไม่มีหน้าที่อธิบายอะไรกับเธอทั้งนั้น ที่นี่ไม่ต้อนรับเธอ กรุณาออกไป”
อวี๋ม่านน่าแค่นหัวเราะ “ไ
