ตอนที่ 285 สมบัติหายาก
ขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นไปตามหานาง เขาก็พลันได้ยินเสี่ยงฝีเท้าถี่ยิบระลอกหนึ่งดังมา เมื่อมองตามเสียงไป เงาร่างที่คุ้นเคยสายนั้นก็กำลังเดินเข้ามาหาเขาแต่ไกล
นางสวมรองเท้าเพียงข้างเดียว เท้าเปลือยเปล่าเล็กจ้อยเหยียบย่างอยู่บนเส้นทางที่เต็มไปด้วยดินและหินแข็ง ทว่านางยังคงเดินอย่างมั่นคง ในมือของนางประคองอะไรบางอย่าง สีหน้าแน่วแน่เป็นอย่างยิ่ง
เขาคิดจะลุกขึ้นเดินไปหาทาง อย่างน้อยจะได้ประคองนางได้บ้าง เพื่อลดความทุกข์ยากใต้ฝ่าเท้าของนางสักเล็กน้อย
ทว่าเขาเพิ่งขยับเท่านั้น ร่างกายยังไม่ทันยืนขึ้นได้อย่างเต็มที่ แสงสว่างเบื้องหน้าพลันถูกความมืดมิดกลืนกิน ปวดศีรษะราวกับเมื่อครู่โดนฟ้าผ่าเสียครั้งหนึ่ง
ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งแทน พยายามปรับลมหายใจที่ไม่ค่อยคงที่ จนกระทั่งตรงหน้าค่อยๆ มีแสงสว่างกลับคืนมา
ตอนนี้ไป๋จื่อมาถึงข้างกายของเขาแล้ว “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ไหวหรือไม่” สีหน้าของนางดูเป็นกังวลทีเดียว น้ำที่นางกอบไว้ในฝ่ามือเหลือไม่เท่าไรแล้ว
หูเฟิงส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นไร!” เขาช้อนสายตาขึ้นมองเด็กสาวที่นั่งยองอยู่ตรงหน้าตนเอง ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น “เจ้าไปไหนมา เดินเล่นเรื่อยเปื่อยในสถานที่เช่นนี้ได้อย่างไร หากเจอสัตว์ป่าเข้าจะทำอย่างไร”
เขามีสภาพเช่นนี้แล้ว แต่ยังเป็นห่วงนางอยู่อีก
ขอบตาของไป๋จื่อพลันแดงก่ำ ในหัวใจมีความรู้สึกมากมายปนเป ไม่อาจบอกได้ว่านางรู้สึกอย่างไร
“ข้าไม่เป
