็นอะไรสักหน่อย” นางฝืนยิ้ม ก่อนจะยื่นมือไปตรงหน้าเขา รีบดื่มเร็ว เดี๋ยวมันก็ไม่เหลือแม้สักหยดหรอก“
หูเฟิงก้มหน้าลงมองใบไม้ที่นางประคองไว้ในมือ ในนั้นเหลือน้ำไม่ถึงครึ่งอึกแล้วด้วยซ้ำ
ที่แท้นางก็ไปหาน้ำมาให้เขา ที่แท้นางเดินเท้าเปล่าบนทางที่มีแต่ก้อนหิน แม้จะเจ็บ แต่ก็ใช้สองมือที่มั่นคงกอบน้ำมาให้เขาดื่ม
ความเจ็บปวดตรงศีรษะราวกับหายไปอย่างไร้ร่องรอยในชั่วขณะนี้ ในหัวใจของเขาคล้ายกับมีดวงตะวันเจิดจ้าชำแรกออกมา หนทางเบื้องหน้าสว่างโร่ ไม่มืดมนอีกต่อไป
เขาจับข้อมือขาวสะอาดและบอบบางของนาง ที่คล้ายว่าเพียงออกแรงเล็กน้อย ข้อมื้อนี้ก็อาจจะหักไปได้อย่างง่ายดาย เขาไม่กล้าใช้แรงมาก จากนั้นก็ใช้มือของตนเองประคองมือของนาง ไม่ต่างกับเวลาที่ประคองสมบัติหายาก ก่อนจะดื่มน้ำที่เหลือน้อยนิดนั้นเข้าปากไป
เป็นเพียงแค่น้ำในลำธารธรรมดาเท่านั้น ทว่าเมื่อดื่มเข้าไปในเวลานี้ มันหวานชุ่มคอเหมือนกับน้ำอมฤตจากสระน้ำบนสรวงสวรรค์
ไป๋จื่อทิ้งใบไม้ในมือ แล้วยื่นมือไปวัดอุณหภูมิร่างกายบนหน้าผากของเขา เป็นอย่างที่นางคาดไว้ เขาเริ่มมีไข้แล้ว คาดว่าอีกไม่นานเขาจะเริ่มคลื่นไส้อาเจียน
นั่นเป็นอาการทั่วไปที่จะเกิดขึ้นภายในระยะเวลาสั้นๆ หลังจากศีรษะได้รับบาดเจ็บภายนอกและได้รับการกระทบกระเทือน ด้วยอาการของเขาในตอนนี้ไม่น่าจะมีแรงเหลือเดินออกจากหุบเขาแห่งนี้ไปพร้อมกับนาง ทว่านางก็ไม่สามารถแบกเขาขึ้นหลังได้โดยสิ้นเชิง แล้วจะ
