งกลับมา ก่อนจะกล่าวกับหมอซ่งและผู้ดูแลร้านว่า “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ในเมื่อซื้อไม่ได้ เช่นนั้นก็ทำได้เพียงคิดหาวิธีอื่นแล้ว” โชคดีที่ตอนนี้เป็นช่วงฤดูใบไม้ร่วง น่าจะพอหาปลิงในคูนำหรือตามทุ่งนาได้
ส่วนลิ่น นั่นทำได้แค่ไปยังภูเขาลั่วอิง
เดิมทีชาตินี้นางไม่อยากไปที่ภูเขาลั่วอิงอีกแล้ว ทว่าเวลานี้เหมาะกับการรักษาอาการป่วยของหูเฟิงที่สุด นางไม่อาจยอมแพ้เพราะความหวาดกลัวของตนเองได้
หลังจากพวกเขาทั้งสองคนซื้อขมิ้นชันและซำเล้งได้แล้ว ครั้นเห็นทั้งสองคนจะจากไป หมอซ่งก็รีบเรียกพวกเขาไว้ “แม่นาง ข้ามีเรื่องอยากขอคำชี้แนะ”
ไป๋จื่อเลิกคิ้ว “ท่านหมอซ่งเชิญกล่าว”
ซ่งซานเฉียนชี้ไปที่ใบสั่งยาในมือเด็กสาว “ไม่ทราบว่าหมอท่านใดออกใบสั่งยานี้ให้แม่นางหรือ”
“เหตุใดท่านถึงถามเจ้าคะ” เด็กสาวถาม
หมอซ่งยิ้ม สีหน้ากระอักกระอ่วนอยู่บ้าง “คืออย่างนี้ ก่อนหน้านี้ข้าเคยเห็นใบสั่งยาหนึ่ง ลายมือบนนั้นคล้ายกับบนใบสั่งยานี้มาก อีกทั้งเขียนรายละเอียดต่างๆ อย่างละเอียดยิบ ข้าอยากพบผู้มีความสามารถท่านนั้นมาโดนตลอด แต่กลับไม่มีโอกาส”
“วันนี้ได้เห็นใบสั่งยาของแม่นาง ข้าจึงนึกถึงคนผู้นั้นในทันที และหวังว่าแม่นางจะทำให้ข้าสมปรารถนาสักครั้ง”
คล้ายกับลายมือบนใบสั่งยาในมือนาง?
หลังจากที่นางมาถึงโลกใบนี้ ใบสั่งยาที่นางเขียนด้วยตนเอง ก็มีเพียงใบที่มอบให้เมิ่งหนานไปรักษาใบหน้าเมื่อคราวก่อน ทั้งยังเขียนบนแผ่นผ้า ท่านหมอซ่งหมายถึงมันอ
