น่”
“มีคนซุ่มโจมตี” หูเฟิงกล่าว ขณะเดียวกันก็กวาดสายตามองผืนป่าข้างๆ เล็กน้อย
ทันทีที่หูเฟิงพูดจบ เขาก็เห็นว่ามีลูกธนูแหลมคมทะยานอากาศมาจากในป่าโดยพลัน
เขาพลิกฝ่ามือดันไป๋จื่อกลับเข้าไปในรถตามสัญชาตญาณ “หมอบลง”
ครั้นไป๋จื่อได้ยินดังนั้น นางก็หมอบลงกับพื้นรถทันที ตัวเหยียดตรง ไม่กล้าขยับ
ไม่ใช่ว่านางกลัวตาย ทว่าหากนางไม่เชื่อฟังหูเฟิงในสถานการณ์ตอนนี้ กลับจะยิ่งเพิ่งความกังวลให้เขามากขึ้น อย่างไรเสียนางก็ไม่มีประสบการณ์หลบลูกธนูบินมาก่อน
