ิดนั้นเอาไว้ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็คว้าไว้ไม่ได้ใช่หรือไม่”
หูเฟิงชะงัก “เจ้ารู้ได้อย่างไร” หรือนางจะเป็นพยาธิไส้เดือนในท้องของเขาจริงๆ ความรู้สึกที่แวบผ่านไปเช่นนั้น ความรู้สึกที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจ แล้วนางรู้ได้อย่างไรกัน
ไป๋จื่อรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง “ข้าเป็นหมอประจำตัวของเจ้า ไม่มีใครเข้าใจอาการของเจ้าดีไปกว่าข้า เลือดคั่งในสมองของเจ้าเริ่มคลายตัว ความทรงจำที่ถูกกดไว้ก็เริ่มกลับสู่สภาวะปกติอย่างช้าๆ แล้วเช่นกัน นี่เป็นขั้นตอนที่สำคัญมากขั้นตอนหนึ่ง จะฟื้นฟูได้ช้าหรือเร็ว ล้วนตัดสินกันที่ความสามารถในการฟื้นฟูของตัวเจ้าเอง”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวอีกว่า “แน่นอนว่าข้าต้องเติมเชื้อไฟให้เจ้าเสียหน่อย เพื่อลดระยะเวลาที่อาจจะยืดยาวให้เจ้า แต่สุดท้ายแล้วจะใช้เวลานานเท่าใด ข้าก็ไม่แน่ใจเช่นกัน”
หูเฟิงรีบถาม “เจ้าจะเติมเชื้อไฟอย่างไร”
เด็กสาวยิ้ม “เจ้าทึ่มนัก ข้าเป็นหมอ ย่อมฝังเข็มและจ่ายยาให้เจ้า ไม่เช่นนั้นแล้วจะมีวิธีการอะไรอีก”
“ข้ามีวิธีคลายเลือดคั่งอยู่วิธีหนึ่ง แต่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ใช้กับเจ้าก็เพราะยังไม่ถึงเวลา หากใช้ไปก็เปล่าประโยชน์ แต่ดูท่าทางตอนนี้จะถึงเวลาแล้ว หลังจากฟ้าสางพวกเราไปส่งเมิ่งหนานด้วยกัน เมื่อส่งเมิ่งหนานไปแล้ว พวกเราก็ไปซื้อยาที่ร้านยากัน”
หูเฟิงพยักหน้า “ดี!” เขาดูเป็นคนใจเย็นมาก มักมีสีหน้าเรียบนิ่งดุจสายน้ำ แววตาไร้ความหวั่นไหวใดๆ ทว่าลึกลงไปในนั้
