นแค่องครักษ์ แต่กลับสูงส่งกว่าเหล่าข้ารับใช้ทั่วๆ ไปในจวน ปกติแล้วออกไปข้างนอกล้วนดูน่าเกรงขาม แต่ไหนแต่ไรเดินเตร่ในเมืองหลวงก็วางท่า เมื่อมาถึงเมืองชิงหยวนที่โกโรโกโส พวกเขายิ่งไม่เห็นชาวบ้านธรรมดาอยู่ในสายตา เด็กสาวตัวเล็กและชายหนุ่มร่างใหญ่ตรงหน้า ไม่ว่ามองอย่างไรก็เป็นแค่ชาวนาบ้านๆ เท่านั้น พวกเขาคู่ควรเป็นสหายกับคุณชายด้วยหรือ คนประเภทนี้ ถึงพวกเขาจะตีตายไปสักแปดหรือสิบคนในเมืองหลวง นั่นยังไม่นับว่าผิดกฎหมายเลย
ทว่าคนประเภทนี้ที่อยู่ตรงหน้าเขา กลับทำให้พวกเขาทุกคนเสียเปรียบ แล้วความโกรธขึ้งของพวกเขาจะจางหายไปง่ายๆ ได้อย่างไร
บุรุษที่ล้มอยู่บนพื้นลุกขึ้นยืน ก่อนจะถ่มดินทรายในปากทิ้งไป แล้วถลึงตามองหูเฟิงอย่างดุดันเสียครั้งหนึ่ง เขากล่าวกับจินเสี่ยวอันว่า “องครักษ์จิน สองคนนี้เป็นสหายของคุณชายจริงหรือ”
จินเสี่ยวอันยังไม่ทันได้ตอบ เสียงของเมิ่งหนานก็ดังออกมาจากในรถที่อยู่ด้านหลัง “เหตุใดยังไม่ไปอีก เกิดเรื่องอะไรขึ้น”
องครักษ์คนสนิทรีบหันหัวม้า วิ่งไปทางรถม้าที่อยู่ด้านหลัง เขาพูดอะไรบางอย่างอยู่ข้างหน้าต่างบานเล็กของตัวรถ
ไม่นานนัก เงาร่างของเมิ่งหนานก็ปรากฏอยู่บนแท่นของตัวรถ เขามองเห็นเงาร่างหนึ่งสูง หนึ่งเตี้ยอยู่หน้าขบวนรถแต่ไกล บนใบหน้าของเขาปรากฏความยินดียิ่ง ก่อนจะรีบกระโดดลงจากแท่น แล้วถลันไปถึงเบื้องหน้าของไป๋จื่อ “เจ้ามาได้อย่างไร ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าไม่ต้องมาส่งข้า”
