ตอนที่ 273 หลี่ซื่อแห่งสกุลหวัง
หรูเอ๋อร์ไข้ลดลงแล้ว ทว่ายังมีอาการไออยู่เล็กน้อย ไป๋จื่อนำยาชุดจากหมอลู่ให้นาง จากนั้นก็นำมันฝรั่งครึ่งถุง รวมถึงข้าวและหมี่อีกค่อนถุง ให้อาอู่นำไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านด้วย เผื่อไว้ว่าลูกสะใภ้ของเขากลับมาเห็นเข้า จะได้ไม่พูดจาส่อเสียดไม่น่าฟัง นำสิ่งของเหล่านี้ไปด้วย อย่างน้อยก็ทำให้นางไม่กล้าพูดอะไรมากความ
ครอบครัวของอาอู่ไม่มีกระเป๋าเดินทางอะไร มีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ตัวและผ้าห่มเก่าสองผืนที่จ้าวหลานให้ อีกทั้งมีมันฝรั่ง แป้ง และหมี่ที่ไป๋จื่อให้พวกเขานำติดตัวไปด้วย
หลังนำข้าวของลงจากในรถม้าได้ไม่เท่าไร ฮูหยินอัน ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านก็ทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางจึงมาเรียกพวกอาอู่ไปกินข้าวร่วมกัน “กินข้าวก่อนเถอะ ข้าวของพวกเจ้ามีไม่มาก อีกเดี๋ยวค่อยนำไปเก็บก็ได้ ข้าทำความสะอาดห้องไว้เรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องรีบร้อนหรอก”
จ้าวซู่เอ๋อรีบพาบุตรสาวไปช่วยยกอาหารในห้องครัว และถือโอกาสเก็บกวาดห้องครัวไปด้วยสักเล็กน้อย
ถึงอย่างไรฮูหยินอันก็อายุมากแล้ว ปกติทำงานบ้านเพียงเล็กน้อยก็รู้สึกว่าเปลืองแรงนัก วันนี้ครอบครัวของอาอู่กลับมากินข้าวที่บ้าน นางจึงทำกับข้าวเพิ่มขึ้นสองอย่าง นางวิ่งวุ่นอยู่ในห้องครัวเพียงลำพัง บัดนี้นางหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า ครั้นเห็นจ้าวซู่เอ๋อหน่วยก้านดี ทำอะไรคล่องแคล่วว่องไว ความเหน็ดเหนื่อยบนใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนรอยยิ้มออกมาใ
