ตอนที่ 269 เด็กสาวผู้ใจแข็ง
เขาคีบแผ่นแป้งแตงดินขึ้นกัดคำหนึ่ง แล้วถึงจะเคี้ยวอย่างเชื่องช้า ไม่รู้ว่าเขาเคี้ยวไปนานเท่าไร จนกระทั่งกลืนลงไปแล้ว เขาก็ยังรับรสชาติใดไม่ได้เลยสักนิด
รับรสชาติไม่ได้ ที่แท้เป็นความรู้สึกเช่นนี้เอง
เขาวางตะเกียบในมือลง แล้วลุกขึ้นกล่าวกับเถ้าแก่เฉิน “จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีธุระเร่งด่วนรอให้ข้าไปจัดการที่ศาลาว่าการ ข้าต้องกลับไปก่อนแล้ว วันหลังหากเถ้าแก่เฉินไปเมืองหลวง ก็ไปหาข้าที่จวนสกุลเมิ่งได้ ข้าจะเป็นเจ้ามือให้เอง ไม่เมาไม่เลิก”
เถ้าแก่เฉินรู้ว่าตอนนี้เขารู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไรนัก ย่อมไม่อยากจะรั้งเขาไว้ จึงรีบตอบรับว่า “ได้สิ หากข้าไปที่เมืองหลวง ข้าจะต้องไปดื่มสุรากับท่านอย่างแน่นอน”
เมิ่งหนานพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองไป๋จื่อ “จื่อยาโถว พรุ่งนี้ข้าจะจากเมืองชิงหยวนไปแล้ว ต่อไปหากเจ้ามีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจอะไร ก็ให้มาหาเถ้าแก่เฉิน หรือหากเถ้าแก่เฉินช่วยเจ้าไม่ได้ ก็ฝากเถ้าแก่เฉินส่งจดหมายมาให้ข้า ขอเพียงข้าช่วยได้ ข้าจะช่วยเจ้าอย่างแน่นอน”
ไป๋จื่ออมยิ้ม พลางพยักหน้า “เจ้าค่ะ ขอบคุณพี่เมิ่งมาก”
จากนั้นเมิ่งหนานก็ถอนใจเสียงหนึ่ง แล้วกล่าวอีกว่า “พรุ่งนี้ไม่ต้องมาส่งข้าหรอก ข้าไม่ชอบการจากลาสักเท่าไร”
เด็กสาวพยักหน้าอีกครั้ง “ตกลงเจ้าค่ะ”
ตกลง? นางพูดคำว่าตกลงอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด ช่างเป็นเด็กที่ใจแข็งเสียจริง
เมิ่งหนานก็ไม่ได้พูดอะไรอีก สุดท้ายเขานำจ
