ันนี้ข้าจะเป็นเจ้ามือเอง จัดงานเลี้ยงอำลาให้กับใต้เท้าเมิ่ง”
เมิ่งหนานย่อมขอให้เป็นเช่นนั้น มีไป๋จื่ออยู่ด้วย ไม่ว่านางทำอะไรล้วนอร่อยที่สุดอย่างแน่นอน
ทว่าไป๋จื่อยังไม่ทันจะถามว่าเขาอยากกินอะไร หูเฟิงก็เบียดมาถึงตรงหน้าของเถ้าแก่เฉิน มือข้างหนึ่งคว้าหมับไปที่ข้อมือของเด็กสาว “ยังตะลึงอะไรอยู่ ไปสิ!”
ไป๋จื่อยังไม่ทันได้คิดอะไร ชายหนุ่มก็ลากนางออกจากห้องครัวไปแล้ว
“เจ้าทำอะไร ข้ายังต้องทำอาหารให้พี่เมิ่งนะ”
หูเฟิงจูงมือนางเดินไปยังห้องรับรองที่อยู่ชั้นบน ขณะเดียวกันก็กล่าวโดยที่ไม่ได้หันหน้ากลับมา “มีพ่อครัวอยู่ตั้งเยอะแยะ เจ้าไม่ต้องทำหรอก อีกอย่างเจ้าก็ไม่ใช่แม่ครัวของเมิ่งหนาน เจ้าไม่ทำอาหารให้ เขาจะหิวตายหรืออย่างไร”
เมิ่งหนานตามออกมา เขาเหลือบเห็นหูเฟิงจับข้อมือของไป๋จื่อไว้แน่น แต่นางกลับไม่ดึงมืออก ราวกับว่าไม่มีความคิดจะดึงออกเลยด้วยซ้ำ
……….
ตอนที่ 266 เหตุใดไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นไท่จื่อ
เมื่อครู่นี้เขาก็จับข้อมือของนางเช่นกัน แต่นางกลับชักมือกลับไปในทันที
จินเสี่ยวอันกลืนแผ่นแป้งมันฝรั่งคอ แล้วตามหลังคุณชายของตนไป ครั้นเห็นเขายืนเหม่ออยู่ด้านล่างขั้นบันได เขาก็ถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจว่า “คุณชาย ท่านเป็นอะไรไป เหตุใดถึงเหม่อลอยเช่นนี้”
เมิ่งหนานตื่นจากภวังค์ เขาส่ายหน้าครั้งหนึ่ง เพื่อสลัดความอิจฉาที่ก่อตัวขึ้นในก้นบึ้งของหัวใจทิ้ง แล้วยิ้มเจื่อนๆ ว่า “ไม่มีอะไร ไปเถอะ!”
อิจ
