ฉา? เขามีสิทธิ์อะไรไปอิจฉากัน?
เขาเป็นคุณชายสกุลเมิ่ง มีเงิน มีอำนาจ แต่แล้วอย่างไร เขาให้ชีวิตที่ไป๋จื่อต้องการไม่ได้
ทว่าหูเฟิงกลับทำได้
เขาไม่อาจละทิ้งตระกูลของตนเอง ไม่อาจละทิ้งฐานะของตนเอง และยิ่งไม่อาจอยู่ในเมืองเล็กๆ โกโรโกโส ใช้ชีวิตธรรมดาเช่นนี้ไปตลอดชีวิต
ชีวิตของเขาถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ตอนที่เขาเกิดมาแล้ว เขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้
เมิ่งหนานยืนอยู่หน้าประตูห้องรับรอง พยายามกดข่มความกลัดกลุ้มบนใบหน้า ทำให้ตนเองดูสบายๆ เหมือนปกติ
เขาเปิดม่านลูกปัดของห้องรับออก ภายในห้องที่กว้างขวางนั้น หูเฟิงยืนชมทิวทัศน์นอกร้านอาหารอยู่ด้านหน้าหน้าต่าง ส่วนไป๋จื่อนั่งเทน้ำชาอยู่ข้างๆ โต๊ะ ครั้นเห็นเข้าเข้ามา นางก็รีบเรียก “รีบเข้ามานั่งเถอะเจ้าค่ะ ชานี้ไม่เลวเลย”
เมิ่งหนานนั่งลงข้างกายนาง ก่อนจะรับชาร้อนๆ ที่นางส่งมาให้ เมื่อดมกลิ่นเข้าไปแล้ว เขาก็พลันส่ายหน้าเล็กน้อย “นี่ไม่ใช่ชาใหม่ น่าจะเป็นชาเก่าจากเมื่อปีที่แล้วหรือปีก่อน”
ไป๋จื่อไม่ค่อยรู้เรื่องชาเท่าไรนัก ก่อนหน้านี้นางดื่มชาค่อนข้างน้อย เมื่อมาถึงโลกใบนี้ก็ยิ่งดื่มน้อยกว่าเดิมเสียอีก
“จริงหรือ ข้าไม่ค่อยรู้เรื่องชา จึงไม่รู้ว่าดีหรือเลว” นางจิบชาเบาๆ แต่ก็ยังคงแยกแยะคุณภาพอะไรไม่ออก เพียงแต่จู่ๆ ก็นึกถึงชาที่นางเคยได้ดื่มก่อนหน้านี้ แม้จะนางจะอธิบายไม่ถูกว่ารสชาติดีหรือไม่ ทว่าก็มีกลิ่นหอมมาก
“เมิ่งหนาน ท่านเคยดื่มชามะลิหรือไม่”
