นจากพื้น ก่อนจะรีบร้อนไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน
ฝ่ายหญิงชราโผไปข้างหน้า กอดหมับเข้าที่ขาของจ้าวหลาน ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมให้นางไปโดยเด็ดขาด
อยากจะ ‘ยืม’ เงินจากจ้าวหลาน ดูท่าทางจะเป็นไปไม่ได้ แต่นางไม่มีทางกลับไปมือเปล่า เจ้าใหญ่ต้องได้รับการรักษา และนางจะไม่แตะต้องเงินในหีบของตนเองแน่นอน
อาอู่อยากจะดึงหญิงชราออกไป แต่จ้าวหลานรีบห้ามไว้ “เจ้าอย่าได้แตะต้องนาง ยืนอยู่ห่างๆ หน่อยเป็นดีที่สุด วันนี้ข้าอยากดูสักหน่อย ว่าวิธีนี้ที่นางใช้จะหลอกเอาเงินจากข้าได้หรือไม่”
ชายหนุ่มพยักหน้า แล้วรีบถอยห่างออกไปหลายก้าว
เวลานี้นายช่างซ่งยกถ้วยเปล่าเข้ามาหาอาอู่ เขาถามเสียงเบา “เกิดเรื่องอะไรขึ้น”
อาอู่ยิ้มเกร็งพลางส่ายหน้า “หลอกเอาเงินน่ะสิ ข้ากับท่านน้าหลานไม่ได้แตะต้องนางแม้แต่ชายเสื้อ นางล้มลงไปต่อหน้าพวกข้าเอง ทั้งยังเอาแต่พูดว่าพวกข้าตีนาง ต้องการจะไปเรียกท่านหัวหน้าหมู่บ้านมาตัดสินอีก พวกนางยังมีเหตุผลอยู่บ้างหรือไม่”
นายช่างซ่งวางถ้วยลงในถัง ก่อนจะยิ้มพร้อมตบไหล่ของอาอู่ “วางใจเถอะ พวกข้าหลายคนล้วนจับตามองอยู่ จะปล่อยให้นางทำตามใจชอบได้อย่างไร” เขาขยิบตาให้อาอู่ด้วย
อาอู่ก็รู้กัน เข้าใจความหมายของนายช่างซ่งในทันที เขาวางใจลงได้บ้างแล้ว
ไม่นานนัก หลิวซื่อก็พาท่านหัวหน้าหมู่บ้านมา
ยังไม่ทันเข้ามาใกล้ หลิวซื่อก็ส่งสัญญาณให้หญิงชราแต่ไกล “ท่านแม่ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่
